Zomaar huwen en haar en de kinderen meebrengen, lukt niet.
Men zal ook o.a. verwachten dat er een zekere tijd samen doorgebracht is. De leden die recentelijk ginder gehuwd zijn, kunnen je daar beter over inlichten want de voorwaarden worden al eens aangepast. In dit topic
procedure om te huwen in de Filippijnen vind je al enkele ervaringen.
Ook opletten als je ginder huwt en hier gescheiden bent: ambtenaren ginder weten niet altijd dat men in deFilippijnen kan huwen na in het buitenland te zijn gescheiden. Kleingeestigheid in hun denken doet hun redeneren dat omdat er geen scheiding bestaat in de Filippijnen dat dit in de hele wereld zo is.
Ben je getrouwd dan kan het wachten beginnen voor een visum tot gezinshereniging.
Een
CFO-sticker heeft ze achteraf ook nodig of ze mag het land niet uit.
Zij is widowed, de kids zijn 8 en 6 jaar oud.
Nog 10 jaar werken en dan kan ik naar ginds vertrekken, ons kleine pensioen van hier zal een serieus betere levensstandaard ginds geven.
Of ben ik nu grandioos naief en verblind?
Ik hou van jullie directe antwoorden.
OK, een directe reactie daarop is: over tien jaar zijn de kinderen 16 en 18 jaar. In het beste geval is ééntje net afgestudeerd van het middelbaar en het andere kind niet. In het beste geval zeg omdat ze waarschijnlijk een jaar zullen verliezen door de taalachterstand. Een achterstand die door het spreken van een andere taal thuis blijvend kan zijn. Vergelijk het met Turkse gezinnen waar enkel Turks gesproken wordt en alle leerstof eerst in gedachten moet vertaald worden. De reactie van het onderwijzend personeel is dan: "De leerling is traag en kan de richting niet aan"
Ook zullen ze ondertussen vriend(inn)en hebben hier en toekomstplannen. Wat moeten ze met die plannen als ze toch terug moeten? Waarom moeite doen om te leren? Hun achterlaten als er nog één minderjarig is en/of zonder geld indien ze verder willen studeren?
Realistisch is dan om te zeggen dat jullie over 15 jaar naar ginder terug vertrekken. Tegen die tijd (21 en 23) kunnen ze op eigen benen staan.
Er is me in grote lijnen een geval bekend van een Nederlander in de geboortestad van mijn vrouw:
Hun dochter (
+12 jaar)kwam/moest mee toen de ouders verhuisden. Vaarwel Nederland, vaarwel Europees diploma. Plots moest ze ipv Nederlands Illongo met haar klasgenoten praten. Ze volgt/volgde een opleiding verpleging in de hoop zo weer terug te kunnen en een kans op een baan te hebben in de verzorging.

Wat zouden haar oprechte gevoelens zijn over haar situatie?

Als men kinderen wenst, moet men ermee rekening houden dat ze de eerste twintig jaar je nodig hebben. Anders.... is er nog
dit!