Ik ga deze zomer met een Filippijnse trouwen (ik 30, zij 23). We hebben ongeveer een jaartje gechat om elkaar vorige maand voor het eerst te ontmoeten, en het klikte meteen (klikte al voor onze ontmoeting), waarna we dus meteen beslist hebben om vanaf deze zomer samen door het leven te gaan.
Onze ontmoeting was deels toevallig (via een vriendin), maar ook deels omdat ik een voorkeur heb voor Oosterse meiden, omdat ik vind dat ze doorgaans vrouwelijker en liever zijn; jeugdige looks, slank (andere lichaamsbouw, gezondere voeding), lang stijl kapsel (meestal op natuurlijke wijze), een lichtbruine huidstint, klein wipneusje (geen grote bochelneuzen daar) en mooie volle lippen.
Wat betreft persoonlijkheid en cultuur vind ik dat ze doorgaans bescheidener, zorgzamer en verantwoordelijker zijn, meestal zijn ze ook niet tweede-, derde- of vierdehands zoals vele westerse vrouwen. (let op de woorden 'ik vind', 'doorgaans' en 'meestal', ik wil niet generaliseren). Bij Filippijnse vrouwen zie je ook opvallend minder rokers en drinkers.
Tenslotte kunnen we het erg goed met elkaar vinden, zitten we op dezelfde golflengte en hebben we dezelfde verwachtingen in het leven. Ze vraagt me geen materiële gunsten (is handig meegenomen omdat ze bescheiden opgegroeid is, zonder patserige vriendinnen die te veel reclame gekeken hebben) en ik behandel haar met veel respect, het is eens iets anders dan autochtone vrouwen die bij mij komen huilen dat ze door hun partner met geweld behandeld geweest zijn. Het enige grote verschil tot nu toe is dat zij heel katholiek is en ik atheïst ben, maar we hebben allebei respect en begrip voor elkaars visie.
Natuurlijk is het handig meegenomen dat ze hier een beter leven kunnen leiden, maar westerse vrouwen vallen anders ook niet voor arme werkloze sukkelaars en ik heb bijvoorbeeld twee ooms die door autochtone vrouwen bijna geruïneerd zijn, wat natuurlijk ook deels hun eigen schuld is (maar o wee als het een Aziatische zou geweest zijn, daar had je de vooroordelen alweer). Wat betreft de financiële kant van de zaak zal mijn huis gewoon op mijn naam blijven staan, terwijl je bij een gedeeld huwelijk (met een binnenlandse) na een scheiding (kans > 50%, zie scheidingspercentage) op straat belandt, tenzij je echt veel geld hebt.
En nu we toch aan het vergelijken zijn: Is het westerse concept van relaties dan zo succesvol? Van de weinige huwelijken die nog voltrokken worden (de meeste koppels wonen gewoon samen), loopt meer dan de helft op de klippen, wat een veel hoger percentage is dan waar en wanneer ook. En dat terwijl er nog nooit zo veel keuze geweest is, tot en met datingsites waar je ahv 50 filters een partner kan selecteren én dat vrouwen nergens zo goed behandeld worden dan in het westen. Misschien hebben we in het westen toch te hoge verwachtingen, of reflecteren we ons te veel aan wat we in de populaire media zien? (onrealistisch romantische relaties, om de maand van partner wisselen is geen taboe,...)
PS: Tja, eigenlijk kon dit ook in het andere topic, maar ik ben geen oudere man, vandaar.
