Maar als ik het niet probeer, ga ik het nooit weten.
Eerst zou ik toch je aanraden een vakantie ter plaatse te nemen. De kijk die je had als 12-jarige op de situatie is normaal gezien anders dan wat een volwassene ervaart. Ook kan de herinnering na tien jaar vervormen.
Wat betreft het wegtrekken en houden aan afspraken: in zulke zaken hebben vaak alle betrokkenen boter aan het hoofd. Je zal nooit van iemand de naakte waarheid horen. Zeker wanneer men betrokken partij is, zal men zijn/haar/hun waarheid verkondigen die andere partij(en) mogelijk demoniseert.
Net zoals al de adoptiekinderen die via het programma "Spoorloos" hun ouders zochten, wil je ook weten waar je vandaan komt. Mogelijk vreesde men aan de
kant dat een nauwer contact met de
je zou van hen wegtrekken.
Wat je uiteindelijk ook doet, reserveer jezelf steeds het recht om kritisch te zijn en je eigenheid te bewaren.
Ook lijkt het me zéér intressant om tijdens je bezoek je indrukken te delen als reisverslag. Dit omdat je gezichtspunt vanuit een heel andere kant komt in tegenstelling tot de meesten die als partner naar de
reizen. Zeker indien je ter plaatse een tijdje zou gaan leven.
Inderdaad, die waarheid ga ik nooit te weten komen.
En elke dag veranderen er wel dingen, dus in die 10 jaar zal er zeker wel wat veranderd zijn.
Hier en ginder. Ik neem vroeger zoiezo altijd met me mee, maar het gaat me vooral om het nu.
Het nu, hier en ginder. Mijn moeder hier weet ervan, en maakt er niet veel uit. Ik heb dit al eens laten valen een jaar en 2jaar geleden. Ik moet maar doen wat ik wil.
En inderdaad, een reisverslag zou er zoiezo komen.Ik denk wel meerdere.
sharon
