Mihmi werkte vijf jaar in Manila.
Zij had nog nooit de metro genomen.
Wist eigenlijk niet goed wat een metro was.
De snelheid van de verplaatsing en het gebruiksgemak verbaasden haar.
Naar ik mij meen te herinneren was het wel duurder dan een rit met de Jeepney.
Er was controle door gewapende guard, omdat de dames en heren gescheiden wagons hadden.
Vrouwen en kinderen in de voorste wagon.
Mihmi probeerde ook mij daar binnen te krijgen, maar dat was buiten de sterke arm der wet gerekend.
Het was de eerste maal dat ik in Manila was, en Mihmi was zo bezorgd over mij, dat zij dan verkoos om samen met mij in de mannencoupé te stappen. Lief toch
Mawibata
