Beste mensen,
Ik heb het voorheen al laten vallen over mijn negatieve ervaring met de Filippijnen.
Waar het eigenlijk op neer komt is het volgende. De eerste keer dat ik Naar de Filippijnen ging was in 2009 na bijna drie jaar chatten met een Filippijnse vrouw. Dit is niets geworden.
Ik heb toen pa zijn schoolkameraad aangesproken omdat die ervaring heeft met de Filippijnen en zelf met een Filippijnse getrouwd is. Na raad vragen en of hij iemand kende die interesse zou kunnen hebben kreeg ik ongeveer anderhalf jaar geleden een telefoonnummer van hem. Goed meisje, single, eerlijk en geen kinderen. Ik contact opnemen en natuurlijk e-mail adressen uitwisselen zodat we konden chatten en cammen via Yahoo. Mijn (ex) vriendin woonde op anderhalf uur rijden van een internetcafe en in vond het heel speciaal dat ze de moeite en de afstand maakte speciaal om met mij toch minstens 2 maal de maand te kunnen chatten. En ook zeker omdat ze heel arm waren en toch geld spendeerde in onze communicatie. Nu op dat moment had ze werk, maar zoals op de meeste werkplaatsen in de Filippijnen heel slecht betaald. Het stond me enorm aan al de moeite.
Ook was ze iedere keer vergezeld van iemand uit de familie en moet zeggen dat het enorm deftige mensen waren.
De tijd was aangekomen om over een ontmoeting in de Filippijnen te spreken.
Vorig jaar in Oktober hebben we elkaar ontmoet in manila en zijn we door naar Samar gevlogen om de ouders te ontmoeten.
Ik moet zeggen dat ik totaal geen avontuurlijke vakantie gehad heb, het was heel saai en heb totaal geen mooie plekjes van de Filippijnen gezien. Maar okay, ik had mijn vriendin graag en de omgang met haar viel heel goed mee en ik had het gevoel dat zij de enigste was die in kon vertrouwen in samar.
Ik terug naar naar huis en vertel alles aan mijn ouders. Mijn ouders blij want ze geloofden in haar en dat was een hele opgave sinds de vooroordelen t.o.v. de Filippijnen.
In januari van dit jaar is mijn vader zijn schoolkameraad samen met zijn vrouw naar Samar op reis gegaan naar hun huis. Twee weken later krijg ik een telefoontje van hem de boodschap "proficiat, je wordt papa..." Het was een schok en "totaal onmogelijk".
Ik heb dan maar op de man afgevraagd aan haar of ze zwanger was en zei ze het ene moment nee, dan ja, dan weer nee... Heb bijna een maand in de onzekerheid geleefd omdat ik haar niet meer kon vertrouwen, ik was er kapot van omdat ik haar als enigste aanschouwde die ik kon vertrouwen en ik altijd een gevoel had dat ze eerlijk was!
Toen pa zijn schoolkameraad terug thuis was hadden we afgesproken om eens te praten en hadden ze ook foto's van haar gemaakt tijdens een feestje in hun huis. Daar zag ik natuurlijk dadelijk op dat ze zwanger was aangezien ze enorm verdikt was.
Ik terug met haar gepraat en duidelijk gepraat dat ze eerlijk kon zijn dat ik nu heel zeker wist aan de hand van de foto dat ze zwanger was.
Ik wist ook dat ik nu een leugentje moest vertellen en haar zeggen dat wat er ook gebeurd was, ik de situatie zou aanvaarden en van haar blijven houden. Had ik dit niet gedaan had ze wss blijven ontkennen.
Uiteindelijk plooit ze en geeft ze toe dat ze zwanger is van een Filipino, een collega van haar werk (ex-werk)n dubbel haar leeftijd, getrouwd is en kinderen heeft.
M.a.w. toen ik haar bezoekte was ze al vier maanden zwanger. Ik heb nooit iets bemerkt omdat ze geen buikje had en ze me vertelde haar maandstonden gehad te hebben voor ik arriveerde. Toen we een binnenlandse vlucht maakte heeft ze wel dat moment 4 maal over moeten geven wat ik een beetje verdacht vond, ik heb haar dan op de man af gevraagd of ze zwanger was wat ze ontkende. Verder ben ik er niet op ingegaan aangezien het haar eerste keer was dat ze de vlieger nam en het er ook met te maken kon hebben.
Mijn wereld stortte ineen en ik ben meteen terug af naar nul
Mijn vertrouwen was de eerste keer al geschonden en nu opnieuw wat het moeilijk maakt om nog een Filipina te vertrouwen al wetende dat er goede zijn
Wat ik dan ook nog erg vindt is dat zij en haar ouders het nog in mijn schoenen hebben willen schuiven.
Op een feestje hadden ze tegen de schoolkameraad van pa gezegd dat sinds mijn vertrek ze drie maanden geen maandstonden meer had gekregen!
Leugens, leugens, leugens... En geloof me dat het voor hun cultuur een normale traditie is om te liegen
Als ik haar vroeg waarom die leugens en geheimen, dan krijg ik als antwoord dat ze me niet wilde kwetsen.
Ik heb tot op vandaag nog contact met haar via sms, natuurlijk niet meer zoals voorheen.
Lang heb ik getwijfeld om dit hier te posten maar uiteindelijk kan het een ervaring zijn waar sommige mensen op dit forum nog iets kunnen aan hebben.
Zo zie je maar dat je heel voorzichtig moet zijn met Filipina's!
29 maart 2011 is ze dan ook van een flinke dochter bevallen.
