De gekozen titel is misschien wat cru, maar weet niet hoe ik het anders moet verwoorden.
Ik ben hier al een heel tijdje lid van het forum en heb toch al een aantal keren mijn voorhoofd moeten fronsen bij het lezen van een aantal berichten hier. Met name berichten die gaan over het geld opsturen naar de Filipijnen, betreffende dit onderwerp is er al meer dan genoeg schreven geweest denk ik en is het niet mijn bedoeling om het hier nog eens over te hebben. Waar ik het wel over wil hebben is de wijze waarop men iemand wenst te leren kennen en ook de tijd die men hiervoor wil en kan vrijmaken.
Het valt mij op, is al wel een opmerking die ik mogen lezen heb als het gaat om regelmatig op bezoek te gaan naar de Filipijnen, dat men zegt, ho maar, ge moet er wel het geld voor hebben en de job om zoveel verlof te nemen. Zeer zeker waar, zowel het eerste als het tweede. Elk reisje naar de Filipijnen kost al snel 2.000 euro en dat is een stevige hap uit het budget; en dat zal wel voor zovelen onder ons zijn. Het is ook niet altijd eenvoudig om flexibel verlof te kunnen nemen, dit hangt echt wel af van het type werk dat men doet. Het eerste is op te lossen, het tweede jammer genoeg niet.
Maar wat valt mij nu op, dat men van zodra men iemand leert kennen, men heel snel geneigd is om geld ter beschikking te stellen, waar een maandelijks bedrag van 200 € zeker geen uitzondering is, 200 euro per maand is 3.600,00 € per jaar; ofwel goed om z'n aanstaande vrouw twee keer per jaar te gaan bezoeken. Maar z'n aanstaande twee keer per jaar gaan bezoeken EN nog eens geld opsturen, dat wordt natuurlijk een zeer zware opdracht. Echter stel ik mij de vraag, waarom is het noodzakelijk om zich in te laten met dit soort van ondersteuning, die betreffende persoon kon voor men ze kende toch ook overleven
. Ale daar ga ik toch vanuit want anders had men ze niet leren kennen.
Ik wil de wereld niet verbeteren, dat laat ik over aan anderen; ik heb mijn handen al vol met het proberen te verbeteren van mijn eigen wereld. Maar iedereen doet hij zelf nodig acht en wat hij voor zichzelf belangrijk vind, maar zou het zo niet moeten zijn dat men toch in de eerste plaats een prioriteit zou moeten maken om aan een duurzame relatie te werken. Want het is toch de doelstelling om uiteindelijk in het huwelijk te treden en dat doet men toch best door elkaar eerst goed te leren kennen. Zou dan de prioriteit niet moeten liggen om zoveel als mogelijk elkaar te ontmoeten. Ik ben van mening dat dit zo zou moeten zijn. Voor mij is het nooit geen prioriteit geweest om voor de nodige steun van mijn aanstaande en haar familie te zorgen, maar wel een prioriteit om haar zo goed als mogelijk te leren kennen. Is dat egoïstisch
in mijn beleving niet, want het gaat er mij om de relatie als dusdanig, om iemand te leren kennen waarmee ik mijn leven wil delen en mij er van te vergewissen dat zij over de nodige capaciteiten beschikt om hier in onze westerse wereld te kunnen functioneren, waaronder gaan werken en door middel van werken een inkomen te verwerven waarvan ze dan een deel kan gebruiken om haar familie te steunen. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat een potentieel huwelijk met een Filipina men zijn eigen levenskwaliteit naar beneden moet halen omdat opeens een hele schoonfamilie in spe bijkomt die onderhouden moet worden. Het kan toch de bedoeling niet zijn om zijn eigen middelen in rook zien op te gaan tengevolge van een eventueel huwelijk
Maar als ik veel berichten lees dan kan ik mij van de indruk niet ontdoen dat dit wel vaak het geval is. En dan heb ik het nog niet eens over wat nadat men getrouwd is he
maar heb ik het over de periode vooraf gaande aan een huwelijk en eventueel verhuis naar ons landje.
Zou het zo niet moeten zijn dat we van ervan uitgaan dat we eerst naar een duurzame relatie moeten streven ipv ons op te stellen als de wilde weldoeners, denk OCMW spelen? Ik heb in elk geval van in het begin het standpunt ingenomen dat ik op zoek was naar een vrouw waarmee ik een duurzame relatie wilde uitbouwen en ik geen enkele interesse had om te zorgen voor haar familie, ik heb van heel in het begin duidelijk gemaakt dat zij (mijn vrouw) later kan gaan werken om mee te kunnen helpen (samen met de overig broers en zussen) in het onderhoud van haar ouders.
Uiteindelijk heb ik mijn relatie niet anders benaderd dan wat ik zou doen als het over een relatie zou gaan met iemand van België, met dat kleine verschil dat de afstand het niet altijd even gemakkelijk heeft gemaakt. Indien anderen dit zouden doen, zullen dan veel van de aanstaande bruiden afhaken, waarschijnlijk wel, en is dat dan een probleem? Naar mijn bescheiden mening niet! Mijn vrouw heeft in elk geval niet afgehaakt. Ga ik beweren dat ik geen cent heb gestuurd, dat is ook niet het geval; maar in de eerste plaats heb ik ervoor gezorgd haar beter te leren kennen en dan van het budget dan nog beschikbaar was, daarvan heb ik dan al wel eens wat opgestuurd.
Misschien zijn de toekomstige leden hier wat mee
