Vervolg : . . . . . . . . . .Gezellige drukte, daar op de markt in Baclaran.
Metro hebben ze hier ook, maar beperkt.
Op tijd stoppen is de boodschap, of hij dondert de dieperik in.
Het water is gezakt tot een redelijk niveau.
Op vele plaatsen is er niets meer te zien van de overstroming.
Wel merkte ik op, dat de plaatsen die onder water gestaan hebben, nu er opgekuist is, er veel properder bij liggen.
Het vervelende ventje
kom je ook overal tegen.
Deze politieman is duidelijk niet van dienst, aan zijn kledij te zien.
Onlangs is er een rondschrijven geweest, dat ze hun verloofde/echtgenote, of kinderen niet meer achterop mogen nemen tijdens hun dienst.
Dit zou hinderen bij een interventie.
Je bent hier niet in Europa he.
Vanwege de typhoons werd de reclame op de torenhoge stellingen netjes opgerold. Geen vaste reclameborden zoals bij ons, maar oprolbare spandoeken.
Voor de eerste maal brachten we een bezoek aan de Duty Free Shop. Ook gerund door SM, wat dacht je. Zowat alles is hier te koop zoals in een hypermarket. Maar dan zonder taks.
Je moest er wel een paspoort kunnen voorleggen, anders kwam je er niet in.
Blijkbaar zat er in onze koffers nog niet genoeg chocolade uit
Mihmi ging voor de chocolade, maar dan de buitenlandse, de enige echte. Hiervan waren verschillende standen, per firma, met telkens een verkoopstertje.
Ze klampen ons aan, alsof hun leven er van afhangt. Of is het omdat ze
ruiken.
Mihmi kocht, ik keek rond. Aan de kassa schrok ik mij een bult hoeveel we dienden te betalen.
Het kwam neer op 3 maanden loon voor een
Met hun aankopen in het karretje ging het richting balie. Hier konden ze de waardebonnen die ze blijkbaar gekregen hadden bij de verschillende aankopen, verzilveren.
Ze kregen oa een strijkijzer, een grote ventilator op voet, een oplaadbare lamp, voor als de stroom weeral uitvalt, sporttassen, enfin we hadden een tweede karretje nodig.
Een goede verkooptechniek, want de Pinay waren gelukkig, alsof ze de lotto gewonnen hadden.
Ik dacht meteen aan de prijs die we moesten afrekenen. Maar ik maak geen opmerkingen meer.
Zo bederf ik hun geluk niet, en blijf ik ne toffee gast.
Thuis hadden ze meer oog voor deze extra geschenken, dan voor de chocolade.
De eerstvolgende trip, was naar de Mall of Asia. (foto’s te zien in m’n vorig
reistopic )
We besloten iets te gaan eten, en ditmaal gene Chowking. Pas op, de Chowking zijn eten en vooral de Halo-Halo zijn zeer lekker. Maar een beetje afwisseling mag.
Het kleine
restaurant hadden we voor ons alleen. Uit nieuwsgierigheid telde ik het aantal personeelsleden.
9, jawel negen personen moesten hier hun kost verdienen. Hopelijk vertaald dat zich niet de prijs die we zullen moeten betalen.
‘t is te zien dat ze hier gene RMZ moeten afdragen, en de werkuren belachelijk laag zijn.
De jongen in witte shirt moet het eten gaan halen aan de keuken, brengt het naar onze tafel, en onder het toeziend oog van de barman, en de verwelkomingsdame (cheffin), plaatst het dienstertje alles op onze tafel.
De jongen heeft zijn ogen niet in zenne zak zitten zo te zien.
Al bij al, lekker eten voor een goede prijs, in een mooi establishment.
Een eind verder konden we deze prachtige Porsche bewonderen.
Van elke foto die je wil nemen wilt er altijd wel een Pinay / Pinoy bij opstaan.
Als je dan zegt dat je het object op de foto wil, zijn ze op hun (lange) tenen getrapt.
Dan is de oplossing : een foto met, en een foto zonder. Zo is iedereen tevreden.
Het lijkt er trouwens op dat het fototoestel meer scherp stelt op de achtergrond, dan op het meisje ?
Eentje met
En eentje met zonder
Het gebeurde wel eens, om de batterij en/of de geheugenkaart te sparen, dat ik deed alsof ik een foto nam met hen er op.
Maar dan kwam Mihmi eens kijken naar het schermpje, en kon ik de betreffende foto niet te voorschijn toveren.
Die dag staat geboekstaafd als een van de minder aangename.
. . . . . . . . .
