Budgetteren op de Filippijnen, een utopie?

[Raftie]

Sinds enkele maanden woon ik samen met mijn asawa op de Filippijnen. Eén van de dingen die me direct opvielen is dat budgetteren een blijkbaar onmogelijk haalbare opdracht is. Het huwelijksfeest was een eerste confrontatie met het probleem. We hadden samen een raming gemaakt, deze werd ruimschoots overschreden. Prijsafspraken zijn een totaal ongekende materie. Systematisch komt men nadien meer geld vragen.
De familie : wij hadden samen enkele afspraken rond het ondersteunen van de familie. Deze drijven de druk op mijn asawa zodanig hoog op dat wij er nu enkel nog ruzie door krijgen.
Mijn gevoel is dat ze hier geen idee hebben van plannen en dat ze ook denken dat de "foreigner" een onuitputbare bron van inkomsten is. Blijkbaar dringt het helemaal niet door dat de mogelijkheden begrensd zijn. De ergsten zijn de "aangrenzende" familie.In zekere mate broers en zussen maar zonder mate zijn schoonbroers, -zussen, nonkels en tantes.

[Ifugao]

Het komt mij zo voor dat je erg overhaast te werk bent gegaan. Je hebt het huwelijksfeest al achter de rug, je woont een paar maanden samen nu, en je komt er nu pas achter hoe het werkt in de PH.  Iedereen op dit forum had je kunnen waarschuwen. Je had het allemaal al honderd keer kunnen lezen op dit forum.

Maar goed, je kunt de klok niet terug draaien. Ik raad je aan om de afspraken die je al had mbt familie ondersteuning vast te houden en niet uit te breiden. Wat betreft de extended family: niet eens aan beginnen, niet eens over praten. Als ze om geld vragen: ga maar naar de Bank of the Philippines, die hebben geld zat.
En in plaats van geld sturen kun je beter rekeningen betalen, dan weet je tenminste dat het geld niet op gaat aan drank & sigaretten en gokken.

PS: Om op je vraag terug te komen. Butgetteren is een utopie in de Philipines, wen er maar vast aan, dat zal nooit veranderen.

[Ketelbinkie]

Heb weinig toe te voegen aan hetgeen Ifugao heeft opgemerkt. Ik zou zeggen, je poot stijf houden en buigen of barsten, van je schoonfamilie uiteraard. Als ze denken dat de bomen tot de hemel groeien, moeten ze nog maar eens keer naar de kerk gaan en kijken of het werkelijk zo is en misschien kan die dan voor enige verlichting zorgen.

[Kano]

@ Raftie, kennelijk heb je je niet genoeg verdiept in de cultuur en normen en waarden van Filipino's . Maar gedane zaken nemen geen keer. Dus probeer samen met je asawa tot een oplossing te komen, een strategie te bedenken hoe om te gaan met de bedelarij want anders blijft zij tussen twee vuren zitten en dat is slecht voor jullie relatie. Jouw asawa zal kennelijk nog moeten leren nee te zeggen. Probeer dat echter niet op te dringen, maar tracht haar te committeren, keuzes voor te leggen, want de bomen groeien nu eenmaal niet tot in de hemel.
Ga aan de hand van jullie budget en plannen na wie en wat jullie kunnen en willen ondersteunen. En als jullie kunnen en willen ondersteunen dan is het beter om geen kosten van levensonderhoud voor jullie rekening te nemen, maar incidenteel te investeren in zaken die ook iets gaan opleveren, zoals beter zaaigoed of landbouwwerktuigen die een hogere opbrengst kunnen betekenen, studies te financieren van kinderen die straks zelf hun familie kunnen ondersteunen, Philhealth premie betalen om onnodige hoge ziektekostenclaims te vermijden etc.
En... vertrouwen is goed, maar controle is beter. Vraag om rekeningen, ontvangstbewijzen etc.


Misschien heb je nog wat aan (Engels) leesvoer:
http://www.western-asian.com/filipinos/personality/70-reciprocity-and-the-concept-of-filipino-utang-na-loob-
http://www.europinoy.co.uk/index.php/philippines/8-inward-bound-remittances-to-the-extended-family
http://retirephilippines.wetpaint.com/page/The+extended+Filipino+family

[Johan En Elvie]

Heb je daar in de onmiddellijke familiale krijg iemand die wat business minded is dan kan je misschien een klein zaakje samen opstarten om er zo voor te zorgen dat ze hun eigen inkomen kunnen creëren.
MAAR normaal gezien hebben ze bijna allemaal geen kaas gegeten van zaken doen dus moet je dit altijd wel zelf kunnen sturen.
Ze zouden IJslolly verkopen aan 1 peso stuk om dan tot de vaststelling te komen als ze de rekening aan elektriciteit krijgen van hun diepvriezer dat de opbrengst zelfs niet genoeg is om dit te kunnen van betalen.
En dan is het te laat natuurlijk maar op voorhand zien ze dit zeker niet aankomen.

Als jij nu zelf eens een klein snackbar uit de grond stampt je laat de familie deze van s'morgens vroeg tot s'avonds laat draaiende houden en jij zorgt voor de aankopen en prijsstelling zodat je winst maakt.
Let op ze zullen zeker proberen om naar anderen te kijken die minder vragen voor hun producten maar die niet uit hun kosten komen en na verloop van tijd toch moeten stoppen of anders hebben ze ook een witneus die telkens geld toestopt om de putten te vullen zodat ze zich geen zorgen hoeven te maken.

Zeg dan dat op voorhand dat jij bepaald wat iets moet gaan kosten en als dit dan niet goed verkoopt dan is dit dan ook zo, zoek dan iets anders die iemand anders niet heeft en maak daar je winst op. Zoals bijvoorbeeld lekkere Belgische frietjes (zelfs al ben je van Nederland daar zijn ze gek op)
Of nog zo iets broodjes met daartussen groeten, kaas, hesp tonijnsla enz..
Of een croques monsieur.
Wees maar zeker dat ze het lekker zullen vinden, misschien niet van de eerste dag omdat ze het niet gewoon zijn.
Als ik hier met mijn vrouw naar de broodjesbar ga smult ze zich te pletter, de eerste beet was voor haar ook raar.
Laat ze gewoon eens gratis proeven en wacht op hun reactie je zal wel zien dit wordt een succes.

En die IJslolie's tja verkopen ja maar dan wel aan normale prijzen waar iets mee te verdienen valt.
en verkoopt het niet dan is het ook zo.

 

[Raftie]

Overhaast zou ik het niet direct gaan noemen, we kennen elkaar meer dan een jaar en ik ben voordien vijf keer samen met haar op de filippijnen geweest. Wel de eerste keer samen in haar geboortestreek om er te huwen. Dit was in juli, sindsdien wonen we hier samen.
We hadden niet zoveel last van een geld vragende familie. Het valt mij op dat vooral de verdere familie (nonkels en tantes) de nadere familie (ouders en broers en zussen) aanzet tot vragen. Geld geven doen we niet, we betalen rekeningen (elek, philhealth, dokter enz...) Ze heeft een broer die vindt dat hij zich nogal wat kan permitteren maar die houden we in de hand. Het zorgt wel voor een constante druk, ze komen regelmatig over de vloer en telkenmale weten we dat hij weer iets komt vragen. We zijn nu afgesproken dat een vast gelimiteerd bedrag ter beschikking van de ouders gesteld wordt en dat dit onder geen beding overschreden wordt. Broers en zussen moeten nu naar de ouders waardoor de druk op mijn asawa verkleind wordt.

[innka3]

Overhaast zou ik het niet direct gaan noemen, we kennen elkaar meer dan een jaar en ik ben voordien vijf keer samen met haar op de filippijnen geweest. Wel de eerste keer samen in haar geboortestreek om er te huwen. Dit was in juli, sindsdien wonen we hier samen.

misschien is verhuizen een optie(minimaal 4 uur reizen) 

[westhoek]

Dit is een zeer delicaat en -voor velen- pijnlijk onderwerp omdat ze in dezelfde situatie zitten, en mogelijks nog erger. De meesten willen er zelfs niet over praten, of zeggen dat hun vrouw of vriendin er zelf voor werkt en betaald (moet ik altijd mee lachen).
Je had dit inderdaad kunnen weten of vragen. Nu zit je met de gebakken peren, je zegt zelf dat er ruzie over is, dus lees ik tussen de regels dat je vrouw kiest voor de familie, niet ?
Kilometers verder verhuizen is zeker geen domme optie. Tot dat besluit kwam ik ook al snel als ik (in mijn geval misschien Thailand), ook zal doen wanneer ik naar ginder verkas. Weg van die familie.
Mijn vriendin ken ik al 3 jaar, en zoals ik al in een eerder topic schreef, hebben we ook een dispuut, zeg maar ruzie over geld. Ik heb er de knip op gezet, en stuur haar nu niets meer. Misschien zie ik haar nog komende week als ik op verlof, en praten we dit uit, anders laat het maar zo. Ik moet niet dienen om een dorp te financieren, ik doe het niet.

Hoe moet jij dit nu oplossen ? Ja, verhuizen misschien of strakke afspraken maken zoals hierboven reeds geschreven. En zorg vooral ook voor je eigen !!

[Tinulang_Manok]

Ook ik heb hiermee in het begin problemen gehad, dat kwam omdat er geen duidelijke afspraken waren. Er waren wel afspraken, maar die waren meer 'gegroeid' en dus niet duidelijk.
We hebben het opgelost doordat ik mijn asawa een budget geef, dat is haar 'loon' en daarmee mag ze doen wat ze wil, maar meer krijgt zij (en dus de familie) niet. Alleen als het opleidingen betreft betaal ik 50% mee, omdat ik die nuttig vind.

Zo kreeg mij asawa voorheen meerdere keren per maand txt van haar oudste broer (toen geen werk, wel vrouw & 3 kinderen) dat er weer een emergency was, die hebben we op een security guard cursus gezet, nu heeft hij werk en er wordt niet meer ge-txt.
Maar ik betaal opleidingen niet 100% zodat de familie het ook in haar budget voelt. En dan controleer ik natuurlijk wel dat de familie niet eenvoudigweg het bedrag verdubbeld...

Af en toe komt nog wel eens de vraag om meer (visnet is stuk, dak is lek, etc.) maar dan zeg ik altijd maybe later nalang, en dan hoor ik er vaak niets meer van.
Ik ga ervanuit dat ze het voordat ik in beeld kwam ook wel konden rooien. Bovendien is er in mijn geval ook nog een zus die in Noorwegen woont (dan vraag ik, maar waarom vragen ze je zus niet? "She is not willing to pay"   )

[Ifugao]

Ik heb eenzelfde ervaring gehad in het verleden. Mijn Thaise vriendin vroeg altijd meer en meer, vooral haar familie voerde de druk op. De zwager had een nieuwe auto maar geen werk ?? Of ik maar even voor de schulden wilde opdraaien. Nou ehhh..... nee dus! Ik heb uiteindelijk de relatie verbroken omdat ik de druk om geld niet langer aankon.
Inmiddels heb ik een Filippina gehuwd en dat gaat een stuk beter.