Baliw-katok reis 1 april - 22 april 2009

[Baliw-katok]

De dag vóór het vertrek : onze Theo bij al onze bagage


vertrek op 1 april

Na een stevig ontbijt met de familie in Ieper vertrokken we om 9.00 uur naar Charles de Gaulle Aeroport te Parijs. We waren zowaar de tweede die konden aanschuiven in de nog niet geopende incheckbalie van Qatar Airways.
Maar de laatsten zullen de eersten zijn, dachten een groep Australische pubers toen ze de inmiddels fel aangegroeide rij wachtenden zomaar mochten voorbijpasseren en als eerste inchecken. Pfff, ik maakte me er niet druk om ... ik had toch niets anders gepland vandaag ;-) . Het inchecken van onze vele koffers verliep van een leien dakje en de vriendelijke hostess liet ons zelfs nog toe twee koffers van onze handbagage mee in te checken. Leuk meegenomen. Dan de gebruikelijke paspoortcontroles en het scannen van de handbagage, waar onze kleine Theo zowaar gefouilleerd werd ... zijn schoenen gaven uiteindelijk toe dat zij verantwoordelijk waren voor het aanhoudende gepiep. Onze meegenomen frisgekoelde dranken mochten we ongeopend de vuilbak inkieperen om doodleuk vast te stellen dat eenmaal voorbij de controle men wel toegelaten werd om drankjes aan te kopen en uit te drinken. Whatever.

Tijdens onze zes uur durende vlucht naar Doha bewees Qatar Airways dat ze hun 5 toegekende sterren voor de volle 100 % waard zijn. Ook AC/DC (echt ?), Nirvana, Guns 'n' Roses, Red Hot Chili Peppers en de Pixies hielpen me om de tijd sneller te laten gaan. In Doha kwamen we aan om 23.20 uur of 22.20 uur CET.

Nice crew:




donderdag 2 april

Even vanuit het vliegtuig een vijtal kilometer met de bus naar de kleine luchthaven, onmiddellijk de inmiddels gekende controles om in dezelfde tijd terug te bussen naar de vertrekbasis van Qatar Airways. Deze keer waren we zoet voor 9 uur en toen de kapitein ons op het geplande landingsuur wist te vertellen dat er file was, was het welletjes geweest. De air traffic deed ons nog een half uur (!) of drie rondjes rond Manila vliegen, zodat de uiteindelijk gevlogen afstand 7767 km was i.p.v. de geplande 7293 km.
Het uitchecken in NAIA Manila verliep vlot en toen ik de taxichauffeur vroeg om ons naar het via internet geboekte Cuneta Court Hotel te brengen had hij even een big smile op zijn gezicht. "It's more something for a one night stand sir". We hadden dus een rendez-vous kot geboekt. Tja one night stand ? We blijven ook maar een nacht in Manila, dus dat valt nog ergens te rijmen, troostte ik mezelf. Maar aangekomen in het hotel leek alles nog best wel mee te vallen.








Eerste dag ff naar de mall of asia.  Slechts 800 meter van ons hotel, dus gewoon te voet.


En lekker gaan eten

[Baliw-katok]

Moeder en dochter met fris gekoelde buko juice

[Baliw-katok]

vrijdag 3 april

Een onrustige nacht voor ons allen. Niettegenstaande de dubieuze reputatie van ons hotel, kunnen we zeggen dat we heel propere en lekker gekoelde kamers hadden met een uiterst hygienisch toilet en douche. In feite hadden we een zalige nachtrust moeten hebben, doch onze biologische klok was door het lange vliegen en veranderen van tijdszones danig ontregeld dat zowel Theo, Citadel als ikzelf klaar wakker werden na amper 4 uur slapen. Citadel is dan naar de kamer van de kinderen gegaan, maar daar bleek Theo zo veel te wriemelen dat hij naar mij gestuurd werd. Na een tweetal uren te hebben gekoekeloerd in een donkere kamer zijn we dan toch in slaap gesukkeld. Ontwaken deden we pas om elf uur in de voormiddag en hadden hiermee ons ontbijtmaal gemist. Dan maar vlug opgestaan, naar de Mall of Asia geweest om geld te wisselen en een kleinigheid te knabbelen om vliegensvlug terug te gaan naar het hotel : koffers pakken, betalen en wegwezen. Op de EDSA (ring rond Manila) was het nogal een drukke file en we begonnen zelfs te vrezen om te laat te aijn om in te checken voor onze vlucht naar het eiland Leyte. Maar zover is het gelukkig niet gekomen, in tegendeel, onze vlucht naar Tacloban had zelfs een half uur vertraging.

wachten in terminal 3


blij weerzien met de familie in Leyte


de familie koopt suiker, zout, olie en azijn aan in grote verpakkingen en herverpakt die in tingi-tingi hoeveelheden.  's nachts verpakken, 's morgens naar de markt en de sari-sari stores en dit 7/7






voorbereidingen voor de Kruisweg tijdens de Goede Week


je zal maar bij electrabel werken in de Phils


en weer lekker gaan eten (Ocho Grill Tacloban)

[Baliw-katok]

zaterdag 4 april

Na een dagje shoppen in Tacloban kwamen we vermoeid thuis in Capoocan. Daar hoorde Nanay dat haar broer Artemio gestorven was ten gevolge van tuberculose. Omwille van de ziekte en het besmettingsgevaar moet hij zo spoedig mogelijk begraven worden (morgen, zondag dus). Maar uitgerekend deze zondag was gepland dat de ouders van Beyee de hand zouden komen vragen van Citadels zus Katlheen (geen typfout, bij de geboorteakte hadden ze wel deze typfout gemaakt zodat Kathleen als Katlheen door het leven gaat). De sfeer was nogal gespannen en toen Tatay arriveerde vanuit Manila met onze overige koffers vol kledij en geschenken, wist niemand meer als moest gelachen, geweend of gefrustreerd gereageerd worden. De dag werd dan maar afgesloten met een stevige pint en een goede babbel waar iedereen zijn ei kwijt kon.

op de markt












Kuya Kasparov tegen Lolo Karpov


Stereotiep hoe de bankbiljetten vastgehouden worden


Prijzen van benzine en diesel

[Baliw-katok]

Waarom mijn forumnaam Baliw-katok is ?

't Zit gewoon in de familie.

Meet my family and enjoy :

[Baliw-katok]

(Palm)zondag 5 april

Whaaaaaaaaaaaaaaaaa 5 uur 's ochtends luide kerkmuziek vlak voor onze kamer en dit voor zo'n half uur lang, gevolgd door afwisselend een priesterpreek, zingende mensen en nog meer kerkmuziek. Ik stond dan maar op, camera in de aanslag om de processie van Palmzondag vast te leggen. Te laat, iedereen was al in de kerk, of beter gezegd de kerk zat stampvol en ook buiten stonden nog meerdere rijen devote gelovigen te zwaaien met palmtakken.
Na een zoet pistoleke belegd met wat ei, kon ik meehelpen in de familiebusiness. Grote jerrycans gevuld met olie, zakken van 50 kilo suiker en grote hoeveelheden zout verpakken in kleine plastiek zakjes (tingi-tingi). Daarna bevoorraden Brillius en C0 dan de sari-sar- stores (kleine winkeltjes) of gaan ze rechtstreeks aan de particulier verkopen op de markt. Iedereen helpt !

[Baliw-katok]

maandag 6 april

Maandag begon de dag regenachtig en heb ik mij tijdens een wandelingetje in het dorp laten verleiden om een pintje te trakteren aan enkele wellustige zangers in de plaatselijke karaokebar. En je raadt het al, ook ik moest de micro ter hand nemen. Toen ik verzocht om het welbekende Anak van Freddie Aguilar te zingen, kon de pret niet op. Daarna ging ik huiswaarts waar gans de familie al van vroeg in de ochtend bezig was met het klaarmaken van de pic-nic voor de geplande familieuitstap. Rommel (Citadels schoonbroer) had hiervoor trouwens speciaal met de boot gekomen. Maar de aanhoudende regen dreigde onze plannen te dwarsbomen. Uiteindelijk hebben we toch doorgezet en kwamen we rond 14.00 uur aan in Barangay Cabul-an. Hier werd een strandhut gehuurd en genoten groot en klein van de vele lekkere hapjes, het matchke volleybal, het pootje baden in de zee, enz. Regen en zonneschijn wisselden elkaar af in een haast gelijkmatig tempo. Om 18.00 kwamen we net voor zonsondergang aan te Capoocan. Ik douchte, legde mij efkes neer op het bed en viel onmiddellijk in slaap. Nog wat slaapdronken en met de nodige lakenafdrukken in het gezicht ging ik dan met Johanna en Theo naar de plaatselijke hamburgertent om rond 11.00 uur een deftige nachtrust aan te vangen.

In de karaokebar


Lola heeft het moeilijk om alle kleinkinderen op één rij te krijgen


Full House (read: Boat)

[Baliw-katok]

dinsdag 7 april


Om 7 uur het bed uit en daarna met gans de familie naar Barangay  van San Miguel. Na een dik uur op zee te hebben gevaren kwamen we doornat aan in dit wel erg arme kustdorpje. Zowel kinderen als volwassenen stonden ons van op de pier aan te gapen als waren wij Marsmannetjes. In dit dorpje van amper 250 stemgerechtigden mijn schoonbroer Rommel Barangay Captain. Onze veiligheid was dus voor 100% gegarandeerd. Vandaar dat ik mij een wandeling permitteerde door de smalle steegjes geflankeerd door armzalige nippahutten. Maar de hartelijkheid van de bewoners en de lachende gezichten bij de kinderen waren ongelooflijk.

aankomst san miguel





Na het middagmaal werd ik door Rommel uitgenodigd om te gaan vissen. Theo, ik en een handvol jonge vissers namen plaats op een kleine banca en trokken de zee in. Hier werd niet gevist op recreatieve, luxueuze wijze, maar op een manier die wel veel fysische arbeid vergt. Die gasten hadden dan ook armspieren en kuiten om U tegen te zeggen. En toen kwam de regen ... daar zaten we met als enige bescherming een regenjas die volledig gebruikt werd om mijn camera af te dekken. Het eerste rondje vissen leverde maar een kleine vangst op en toen we een tweede maal probeerden, weigerde de motor alle dienst ... hij houdt niet zo van regen. Na een kwartiertje te hebben rondgedobberd kwam hij sputterend weer aan de praat en bij het inhalen van de netten voor de tweede keer was de vangst zowaar nog schaarser. Maar de mannen wilden mij alleen maar het beste geven en de kleine vissen die reeds gevangen werden, werden vakkundig met duim em wijsvinger uit elkaargereten. Ontdaan van ingewanden en staart, werden ze overgoten met een pittige mengeling van pepers, gember, tomaat en ajuin (hadden ze speciaal voor mij meegenomen) en tussen de regenvlagen door werden Theo en ik getrakteerd op Kinilaw (=Filippijnse Sushi),... verser kan het niet. Nadat ook de derde ronde op een flop uitdraaide, beslisten we om maar terug aan wal te gaan. Uitgeregend maar voldaan van deze puur-natuur ervaring kwam ik zeiknat het huis binnen.








Citadel (die inmiddels heel wat tijd had om bij te praten met familie die ze in 15 jaar niet meer gezien had) vroeg mij droge kledij aan te trekken, maar ik had goesting in nog meer avontuur. Onder leiding van neefje BongBong (elfjarig zoontje van Rommel en boezemvriend van Theo) trokken we de bergen in. Ik leek wel de rattenvanger van Hamelen, alleen had ik mijn witte huid als aantrekkingskracht en waren er geen ratten doch enkele tientallen kinderen die giechelend volgden. Ook Theo stond in de belangstelling en in een lange sliert gingen we paadje op, riviertje over, paadje af. De stoerste van mijn volgelingen - een snaak van amper 10 jaar oud - kroop als een kleine aap blootsvoets de palmboom in en wierp twee grote kokosnoten naar beneden. Met volle kracht gooide BongBong deze stuk op enkele rotsblokken en voila vers vruchtvlees. Voorbij een mangoboomgaard in volle wildernis bereikten we dan een mooie waterval, ene die in geen enkele reishandboek te vinden is, want hij heeft zelfs nog geen naam gekregen. Op de terugweg waren we weer lekker uitgeregend maar dit mocht de pret niet drukken,een bananeblad als regenscherm ... het was een fantastische belevenis.









Omstreeks 16.30 uur kwamen we terug aan in het huis van Rommel en werd wat verfrist. Toen volgde alweer iets wat wij haast niet meer kennen : kippetje pakken, nek oversnijden, pluimen af, ingewanden uit en de pot in. Het waren ook nu weer de kinderen die deze native chicken vasthielden en slachtten, met de smile on the face. Uurtje stomen in een pot en overgoten met coconutmilk en ik kan U verzekeren dat het heerlijk was. Citadel had inmiddels bijna gans het dorp op bezoek gekregen en Johanna en Theo speelden met de vele kinderen tot laat in de avond. Omstreeks 11.30 uur kroop ons gezinnetje onder de wol (just kidding ... eigenlijk lag er niets op ons) en het was letterlijk vier op een rij. Deze 'Back to Basics' ervaring en de hartelijkheid van dit dorp zullen mij lang bijblijven.

[Baliw-katok]

woensdag 8 april

Wakker met de eerste hanen en om 7.30 uur reeds te voet op stap naar de school van BongBong, die ook nu weer onze guide was. Onderweg begaf mijn ene sandaal het en besliste ik om ergens teenslippers te kopen. Een volledige zak snoep werd door Johanna en Theo uitgedeeld aan de vele kinderen die ons net als gisteren op de hiel volgden. De volwassenen waren blij als kinderen toen ik hen op de foto vereeuwigde. Maar God, wat zijn teenslippers rotdingen als je op een modderige weg enkele kilometers moet afleggen. En zeggen dat BongBong en VanVan dit tweemaal per dag doen, soms zelfs blootsvoets.



rijst drogen

nieuwsgierige jongeren



oude uitkijktoren - baluarte


brug bouwen



Na twee uur kwamen we terug thuis en konden aanschuiven voor een stevig ontbijt : krab, verse vis in coconutmilk en rijst. Mijn sandaal werd door Tatay (Citadels vader) genaaid en daarna ging ik nog foto's nemen van spelende kinderen in het water.

spelende kinderen


We namen afscheid van dit dorp (waarbij haast iedereen dicht of ver familie is van Citadel) en trokken naar de provinciehoofdplaats Tacloban.

bye bye till the next time


werkende kinderen te Babatngon



jeepneys gespot vanuit bovenverdieping Jollibee Tacloban

[Baliw-katok]

Na de internetcessie te Tacloban konden we nog de laatste bus nemen naar Capoocan. Voor we instapten kochten we nog 6 stuks balut. Een balut-ei is een bevrucht eendenei met een bijna volledig ontwikkelde embryo, die wordt gekookt. Ik had dus een uurtje mentale voorbereiding tijdens de busrit alvorens mij aan deze delicatesse te wagen.
In Capoocan aangekomen was er brownout (geen electriciteit) en ook dit is een voordeel bij het verorberen van je eerste balut, want dan is het hele ding minder zichtbaar. Heb toch gebeten, foto genomen, nog gebeten en uiteindelijk helemaal opgegeten. Ook Citadel heeft er eentje verorberd, Johanna en Theo deden ook elk een hap. Het smaakt naar een hard gekookt ei met wat gekookte lever erin. Vooral met wat azijn erop is het best te pruimen.













Omstreeks 21.45 was er terug licht in de duisternis en kon de familie beginnen met hun suiker, olie en zout te verpakken. De kinderen en ik gingen slapen terwijl Citadel meehielp verpakken tot 4.00 uur in de ochtend !!! En zeggen dat zij om 5.30 opstaan en nog voor de vele kinderen moeten kijken ... hard life.