zondag 19 april
Alweer vroeg uit de veren, 6.30 uur om precies te zijn. Citadels jongste zusje Phine was inmiddels al gearriveerd vanuit Cebu na haar 2 weken stage in een psychiatrische kliniek. De studente verpleegkunde was net op tijd om ons uit te wuiven.
In de voormiddag ging ik nog vlug ff naar het internetcafe om mijn laatste verslagje vanuit Leyte op mijn reisblog te zetten. Ik vroeg meteen ook om mijn foto's vanop mijn memory card op DVD te zetten, zodat ik zeker was om alles mee te hebben naar België. Maar om een of andere reden lukte dit niet, officieel omdat er een virus op de PC zat.
Na het pakken van de koffers en het afscheid nemen van de familie , gingen we met de multicab richting Tacloban. Onderweg stapten nog wat nonkels en tantes af die nog waren blijven slapen na de despedida. In Tacloban kochten we dan de mountainbikes voor de neefjes Bong en Van zoals we hen beloofd hadden en daarna gingen we nog een mondje eten in de selfservice "Dahil sa Iyo". Niet denderend van eten maar iedereen was toch meer bezig met afscheid nemen dan met lekker eten.
In de luchthaven van Tacloban nog een laatste fotootje met de meegekomen familie en dan de ganse rimram van pasportcontrole, tickets nazien, handbagage scannen, fouilleren en inchecken van de koffers om uiteindelijk rond 16.30 rustig te kunnen uitblazen in de pre-departure zone. RUSTIG UITBLAZEN ??
... tot Johanna mijn digitaal fototoestel vraagt om de foto's te kunnen bekijken van de despedida ... "Papa, waar zijn die foto's ? Ik zie er geen
" Yups, het internetcafé van deze morgen ... virus op de PC ... vijf dagen foto's compleet foetsjie ... ik werd er letterlijk niet goed van en moest ff zitten naast een aircotoestel. Lijkbleek dan maar gebeld naar de familie in Capoocan, die op hun beurt meteen het bewuste internetcafe in buurtdorp Carigara bezocht. Mijn kersverse schoonbroer Beyee (die met de nogal gespierde armen) is afgestudeerd als computerspecialist en zag dat mijn foto's wel nog op de HD van de computer in het internetcafe stonden, doch dat er inderdaad een hardnekkig virus op stond. Na een zenuwachtige vlucht dan geland omstreeks 19.05 in Manila waar ik voor alle zekerheid maar een Yellow taxi heb genomen, je weet wel, zo een waar je zeker niet bedot wordt. De vriendelijke chauffeur vergat zelfs zijn meter aan te leggen en zei dit ook nadrukkelijk na zo'n 500 meter rijden "Oh I forgot to put on the meter, I just do it now". In plaats van ons naar ons gevraagd hotel te brengen bracht hij ons naar hun headoffice, waar ze mij een ander hotel aanprezen. Door die toestand met mijn verloren foto's en het feit dat hij mij zomaar ergens naar toebracht was ik echt pisnijdig en snauwde iedereen af. Zij bleven er rustig bij en brachten me naar het dichtsbijzijnde hotel (aan de andere kant van de straat). Nadat ik de kamer had geinspecteerd en de prijs had gecontroleerd besloot ik om de nacht hier door te brengen. Ik keerde terug naar de taxi om vrouw en kinderen te halen, de koffers te nemen en af te rekenen met de chauffeur. Op de meter stond 106 pesos en hoewel ik niet te spreken was over het gedrag van de chauffeur gaf ik hem toch 120 pesos omdat hij zijn meter 500m te laat had aangelegd. De man glimlachte toen hij de 120 pesos zag en zei heel koel : you lack 100 sir, I forgot to put on the meter. Dus dat was de truck van de betrouwbare yellow taxi. That's your problem, not mine, goodbye en weg was ik. 's Avonds nog een wandeling gemaakt in de Roxas Boulevard, gaan eten in Mang Inasal en daarna nog een stevige pint gedronken om deze offday door te spoelen.
