Immigration Dumaguete

[O.B.Bommel]

Deel van dagboekje wat ik soms bijhoud hier. Voor de Nederlandse kennissen. Nu eens een aflevering hier vanwege de immigration office.
:
Kerst en nieuwjaar zijn weer achter de rug. Over die weken was er eigenlijk maar weinig te melden, het was vooral rustig afgezien van het geknal van voorwerk. Veel knallen en weinig siervuurwerk, dat is voor de meesten te duur. Het is een soort carbietschieten in bamboe. Knalt verschrikkelijk hard dus slecht voor de honden die rillen als een rietje.

23 december hadden weer even geen stroom. Dat blijft een ongemakkelijk gegeven hier.
Daarvoor ging er ook al iets mis, een contact los in mijn electrische pan. Hij is al oud dus nu is het wel klaar. Nog net de carbonara kunnen maken je moet hem op een bepaalde stand houden om nog contact te hebben.

Dus voor een nieuwe pan naar de Unitop. De Unitop is een soort Action maar dan veel groter. Onvoorstelbaar wat ze daar allemaal verkopen en tegen spotprijzen. In de regel van beroerde kwaliteit maar de prijzen zijn er naar. Hoe ze daar nog winst op kunnen maken is me een raadsel.

En soms zit het met de kwaliteit ook wel goed. Zo had ik de weegschaal voor minder dan 6 euro gescoord. De elektrische pan is natuurlijk een stuk duurder maar voor 32 euro mag ik hem meenemen. Voordat je naar de kassa gaar eerst even naar de testbalie of hij niet kapot is. Hij doet het. Zelfs lampen controleren ze daar.

De oude pan neemt Norie mee, voor een poging tot reparatie. Bij ons zouden ze hem weggooien hier is er nog een tussenfase, de junk shop. Krijgt Roger hem niet aan de praat dan die nog wel is het idee. Voor mij is het duidelijk, hij is kapot. Had ik met de airco ook moeten doen, de reparatie kostte zoveel dat je beter een nieuwe had kunnen kopen. Maar ik had haast en je ziet het weer, haast is een slechte raadgever in dit soort gevallen.

Ik kwam erachter omdat we toevallig bij de witgoed zaak Imperial waren waar de dochter van Mildred een tv wilde kopen. Toen ik wat rondliep zag ik pas hoe goedkoop een airco kan zijn. Nou ja volgende keer beter en verstandiger.

Over de kerst valt er dus niet veel te melden. Voor nieuwjaar geldt hetzelfde, geen verrassingen. In de avond eten en wachten op 12 uur. Dan nog een borrel en het is wel klaar.

Het is 2025 en we beginnen met rust. 1 januari is de stilste dag van het jaar. Weinig verkeer en de winkels zijn bijna allemaal dicht. Er zou ook weinig klandizie zijn want de inkopen zijn al daarvoor gedaan.

2 januari wat bezoekjes in de buurt en thuis blijkt de stroom weer weg. Hopen dat die voor donker weer terugkomt anders is het weer primitief bij kaarslicht en zaklamp. Mildred is alweer naar de school, dat gedoe begint al meteen.

Nu de eerste week voorbij is moet ik nog mijn visum gaan verlengen want die loopt af op 24 januari. En ik ga pas op 14 februari terug naar NL. Daarvoor moet ik naar het immigration office. Met afstand de meest vervelende taak die ik hier moet verrichten, vreselijk wat heb ik daar een hekel aan. Jammer dat ze in Manila maar een maand geven.

Vooraf weer wat rondgevraagd wat voor papieren en kopieën ze nu weer moeten hebben want de regels veranderen waar je bij staat. Volgens John moeten ze nu 7 kopieën hebben. 2 van paspoort, 2 van stempel binnenkomst, het visum aanvraagformulier en de verlenging in Manila. Van welke nu een en twee ach voor de zekerheid doe ik er dan maar van alles 2, benieuwd of ik nog verrast kan worden. Een fout maken kost je weer de plek in de rij. Kopieën kan ik bij mij in de buurt laten maken kost maar een paar peso. In de immigration kopiëren ze niet.

Hoewel het kantoortje van de immigration in Locsin Street de meeste inkomsten genereert per vierkante meter op het hele eiland is het een armoedig zootje en lijkt van een eeuw terug. Je moet een donkere gang door en achterin is het kantoor wat de oppervlakte heeft van een standaard woonkamer. 4 (kinder)bureautjes uit vervlogen tijden waar nauwelijks 2  A4-tjes op passen met een plastic stoeltje ervoor. In de hoek een 5-tal "wachtstoelen". In aanmerking nemend dat er tientallen tot soms wel 100 staan te wachten die allemaal in de bloedhete gang verblijven tot hun nummertje wordt rondgeschreeuwd door de dienstdoende security man.

Omdat ik inmiddels de ervaring heb dat het staand invullen van het aanvraagformulier wat je krijgt bij aanmelding niet te doen is is mijn eerste bezoek maandag het ophalen van het formulier. Dat duurt nog niet zo lang maar als het dinsdag nog net zo druk is maak je borst maar nat. Januari is ook nog eens de drukste maand want in die maand moeten alle buitenlanders met een permanent (nou ja langdurig) visum zich melden voor hun zogenaamde annual report.

Thuis vul ik in alle rust het formulier in en deze keer worden vragen als de kleur ogen van mijn moeder niet meer gesteld. Welke kleur pen kan ook nog wel eens een issue zijn, soms willen ze blauw en soms zwart. Nu geen opmerkingen.

Dindagmorgen. Het kantoor gaat open om 8 uur dus 8.10 ben ik er. Het is er al druk en er staan er al een stuk of 30 in de gang. Ik wurm mij naar de security guard en die schrijft me in. Een schrift wat al van ellende uiteenvalt en beduimeld is. Handtekening zetten en ik krijg nummer E 19. E staat voor Extension en A is voor annual report. Tot mijn blijdschap hoor ik dat E 7 wordt opgeroepen en naar binnen mag, mooi dan hoef ik geen hotel bij te boeken...

Een half uurtje later zit ik aan het kinderbureautje. Nog net niet bezweet van wachten in de gang. Deze keer zijn ze vriendelijk, is ook wel eens anders. 2 kopieën zijn nu genoeg, paspoort en verlenging Manila. Je weet het dus nooit. Maar ze zien natuurlijk weer dat mijn ACR kaart is verlopen en die moet je aanschaffen als je langer dan 2 maanden blijft.

Je hebt er niets aan en je krijgt hem pas na een paar maanden als je al weg bent maar kost 4000 peso extra. Verdienmodel.

De rekening is ruim 7000 peso totaal. Ruim 2000 visum, 4000 voor de kaart die ik nog niet krijg en 1000 express fee. Dat laatste is niet altijd verplicht maar doe je dat niet dan duurt het minstens een week voordat je je pas weer kunt ophalen. Je leest het goed, paspoort afgeven. Mag niet van de Nederlandse staat maar daar hebben ze hier geen boodschap aan. Ik doe de express lane altijd wel, de verdoving van de tandarts hehe.
Je ziet het komt er daar met bakken binnen aan fees.

In het vertrouwen dat het nu wel goedkomt weer huiswaarts waar ik de rest van de dag vastzit want het regent daarna de hele dag.
Woensdagmorgen kan ik mijn pas en visum ophalen, dat duurt minder lang en ik ben weer gelukkig. Een kinderhand is gauw gevuld. Wel weer even het ophalen in een ander schrift vastgelegd. Ongekende bureaucratie.

Bureaucratie en het gevoel tweederangsburger te zijn hier weerhoud me van hier permanent verblijven. Je wordt er helemaal gek van.

[koy]

Leuk verhaal maar de topic is Dumaguette en je hebt het over Manila - wat is het?

tof om lezen wel
koy

[Kalbo]

Ik kan mij die ervaringen in Dumaguete nog goed herinneren (Immigration) Dagje uit, lunch pakketje mee etc. Een hoop geduld hebben en vooral kalm blijven. Omdat wij nu in La Union wonen heb ik Dumaguete eigenlijk niets meer te maken. En bovendien reis in altijd op een Balikbayan visum.
In December moest ik echter alleen reizen en kreeg ik dus geen BB visum. In Junuary moets ik dus naar BI in San Fernando, La Union. Dat was wel even wat anders dan Dumaguete. Een mooi gebouw, Personeel achte glas achter de balie. 6 loketten en dacht zo'n 8 personeelsleden. Bij binnenkomst waren er 2 Americano's maar die waren al geholpen dus ik was direct aan de beurt. Paspoort afgeven met het aanvraagformulier, geen copieen, geen foto's, en wachten maar. De 2 Americano's waren al weer weg voodat ik plaats nam op een van de 4 lange banken. Na ongeveer 15-20 minuten werd ik verzocht te verschijnen bij Loket "Cashier". 6000 peso en ik stond weer op straat. Geen klant meer te zien binnen.
Na 4 weken liep die eerste verlenging dus ook af en ik moest weer terug voor de tweede verlenging.
Precies hetzelfde verhaal, alleen nu moeten er vingerafdrukken en een foto worden genomen worden voor de ACR card. Vraag mij niet waarom want ik heb er helemaal iets aan. Voordat die ACR Card klaar is ben ik al weer weg terug met een Balikbayan visum. (We gaan even een weekje naar Thailand en dan krijg ik weer een BB Visum.) Mijn tweede bezoek aan BI in San Fernando duurde zo'n 30  minuten. Ook nu weer, geen Americano te bekennen. Er wonen hier dan ook niet zoveel expats als in Dumaguete.

[kristof19]

Leuk verhaal maar de topic is Dumaguette en je hebt het over Manila - wat is het?

tof om lezen wel
koy

Asjemenou
Goed gelezen vriend...

[maastricht]

Ja leuk om te lezen, exact het emigratie kantoor beschreven in Dumaguette. Voor de eerste keer dat je daar bent, denk je klopt dit adres wel. jrcconsultancy.com heeft daar ook een kantoor, maar is ook geen visite kaartje voor zijn business. Op Youtube zit hij in een mooi kantoor.
 

[Pinocchio]

Ja leuk om te lezen, exact het emigratie kantoor beschreven in Dumaguette.

Het is enkel nog wachten tot het gebouw in brand vliegt. De ganse buurt wordt trouwens enkel "gerenoveerd" nadat het oude gebouw is uitgebrand.
Voor hen die niet vertrouwd zijn met die plaats, de brandweerkazerne is er 200 m vandaan.
En daarvoor dienen al die fotokopietjes, dat brand goed

[Bulldozer]

Maar je hoeft niet naar het dichtstbijzijnde BI kantoor te gaan. Als BI Dumaguette zo slecht is ga je toch naar een ander?

BI Sta Rosa is voor mij het dichtstbijzijnde, maar ligt aan zo'n drukke weg dat je 20 minuten bezig bent met stapvoets rijden en dan kom je erachter dat er geen parkeerplaats meer vrij is dus dan maar verderop parkeren en loop je ook nog een kwartier in de hitte. Het zit wel in een mooi gebouw, maar het kantoortje is zo klein dat je inderdaad op de gang moet wachten zonder airco en er is maar 1 loket dus als er mensen voor je zijn zit je er wel een tijdje.

Laatste paar jaar ga ik in plaats van Sta Rosa (voor annual rapport) naar SM aura. 2 dagen geleden nog gedaan. Nummertje pakken via de machine, (meestal krijg je het van de guard die vraagt wat je komt doen), kwartiertje wachten tot ik aan de beurt was. Er is meer dan voldoende zitruimte, fijn in air conditioning. Er waren 3 loketten alleen voor annual report. Op een scherm wordt weergegeven bij welk loket je moet zijn en welk nummer aan de beurt is. Vrouw gaat blij mee want dan gaan we daarna lunchen in 1 van de restaurants daar en kan zij mooi (window) shoppen.

Financieel komt het uiteraard niet uit. Alleen de benzine en tolkosten zijn al hoger dan de annual report (php 310) en dan heb ik het nog niet eens over de lunch en eventuele aankopen, maar maak er gewoon een leuk dagje van ipv je te ergeren.

Idem dito met bijvoorbeeld LTO kantoren. Slechtste LTO kantoor is met afstand LTO Tagaytay. Volgens hun kunnen buitenlanders alleen hun rijbewijs verlengen bij de vestiging waar hun eerste rijnewijs afgegeven was (voor mij hoofdkantoor in quezon city) en voor Filipijnen zou het 8 maanden duren!!
Aangezien ik geen zin had om helemaal naar Quezon City te gaan maar even informeren bij LTO Alabang. Geen enkel probleem daar, binnen een half uur stond ik buiten met een nieuw rijbewijs.

Kortom gewoon een beetje rondkijken welk kantoor de beste service verleend.

[Kalbo]

Burocratie word je inderdaad helemaal gek van. Neem nou die ACR Card. Bij mijn laatste bezoek was ik verplicht zon'n card aan te vragen. Dat heb ik al eens eerder gedaan in Dumaguete. En als je nou denkt dat al die gegevens in de computer zitten en een nieuwe ACR is gewoon een kwestie van oude gegevens overnemen in je nieuwe card? Vergeet het maar, alle vingerafdrukken moeten weer opniew gemaakt worden. Mijn geboorte datum verandert ECHT niet (trust me)
Het is gewoon allemaal een grote verkapte geld fabriek.

[O.B.Bommel]

Ja leuk om te lezen, exact het emigratie kantoor beschreven in Dumaguette.

Het is enkel nog wachten tot het gebouw in brand vliegt. De ganse buurt wordt trouwens enkel "gerenoveerd" nadat het oude gebouw is uitgebrand.
Voor hen die niet vertrouwd zijn met die plaats, de brandweerkazerne is er 200 m vandaan.
En daarvoor dienen al die fotokopietjes, dat brand goed

Een paar jaar geleden is de toen naastgelegen drankenzaak Times afgefikt. Had zomaar over kunnen slaan. Leuk voor de paspoorten daar.

[O.B.Bommel]

Maar je hoeft niet naar het dichtstbijzijnde BI kantoor te gaan. Als BI Dumaguette zo slecht is ga je toch naar een ander?
...

Dan moet het naar Bacolod of nog anders Manila. Dus nauwelijks een optie. Dumaguete is qua overheidsvriendelijkheid gewoon een ramp.

Wouter je hebt een punt dat je daar niet zou willen zitten. City of gentle people dat is niet op dat vlak. Iets van vroeger.

Maar we zijn allemaal anders, sommigen vinden het prima zo, ik krijg er steeds meer moeite mee. Wellicht omdat ik binnenkort ook de 70 aantik. Verminderde flexibiliteit?

[Pinocchio]

Een paar jaar geleden is de toen naastgelegen drankenzaak Times afgefikt. Had zomaar over kunnen slaan. Leuk voor de paspoorten daar.

In de loop der jaren zijn in die buurt heel wat, grotendeels houten gebouwen, in vlammen opgegaan

https://www.gmanetwork.com/news/topstories/regions/655066/longtime-dumaguete-grocery-store-razed-by-5-hour-fire/story/

[Pinocchio]

Meer branden in Locsin street, maar ik ben even de draad kwijt  

[maastricht]

Ja die ACR Card, ik snap echt het nut niet van die kaart. Je wordt nooit omgevraagd om te tonen. Waarom vragen ze gewoon niet elk jaar om 50 euro te betalen en gewoon de kaart 10 jaar geldig te laten. Zo simpel.
Duurt tijden om die kaart geprint te krijgen, alles gaat via Manila.

[tjenn]

Meer branden in Locsin street, maar ik ben even de draad kwijt  

Is toch redelijk proper gedaan.

[Pinocchio]

Meer branden in Locsin street, maar ik ben even de draad kwijt  

In Manila gaat men de "spaghetti wires" aanpakken.
Volgens burgemeester Isko Moreno vormen de 2 miljoen kg onnodige, niet gebruikte en onbruikbare draden een gevaar voor de voetgangers en moeten dus weg.

https://www.gmanetwork.com/news/money/companies/928105/meralco-eyes-underground-power-lines-to-address-spaghetti-wires/story/