Trouw op 12/2/11

[Johan En Elvie]

Eindelijk is het zover voor u ik wens jullie veel geluk toe en vlotte afhandeling van de paperassen, jij hebt wel het voordeel een forumlid te zijn vind ik waardoor je weet wat je te doen staat.
Ik kende in mijn tijd het forum niet en wist van toeten of blazen en liet alles over aan mijn vrouw die via familie wist waar allemaal naartoe.

[Phille]

Onderweg

We zijn hier ondertussen al maandag 17 Januari 2011.

Vrijdag avond vlucht naar Abu Dhabi, was ok, maar helaas kon ik niet slapen en dan duurt het wel lang, maar niks aan te doen. Geen opmerkingen over de vlucht.

Rond een uur of 7 geland in Abu Dhabi, transit volgen en aan de trappen om naar beneden te gaan, waar men dan opnieuw door de security moet om naar terminal 3 te gaan, één grote chaos. Ik vond het al raar dat daar een lange fille stond, voor de trappen bedoel ik dan. Dus, ik maar wachten, na een goed kwartier kwam er dan toch beweging in. Beneden aan de trappen, wat een chaos, staan ze daar door elkaar te roepen. Sturen ze mij de verkeerde richting uit, ik zei, nee nee, ik moet naar terminal 3, maar dat werd zo niet begrepen. Dus, ik volharden in de boosheid en toch beginnen aanschuiven, het blijft mij nog steeds een raadsel waarom binnen een transit opnieuw security  met scannen te doen. Soit, ik kan er niets aan veranderen, dus gewoon rustig aanschuiven. Heeft me uiteindelijk bijna een uur tijd gekost. Niet zo fijn als men stik kapot zit. Dan direct naar de Lounge en wat gaan relaxen, iets drinken en eten en dan nog sigaretje en wachten tot het tijd is op te boarden. Nog effe wat gaan zagen of er mogelijk bestond om up te graden naar Business, maar helaas, pech deze keer. Geen upgrade mogelijk.

Dan werd het boarding time, zoals altijd een gedisciplineerde que van alle Pilipino's om te boarden ... yeah right, wring wring wring ... maar dan toch op het vliegtuig geraakt. Eerste indruk, was een 777-300, wat nen ouwe bak is dit. Kwam wat teleurstellend over, ben ik niet gewoon van Etihad, maar tja ... zal nog niet afgeschreven zijn zeker en dus die dingen moeten ook nog gebruikt worden.

Gelukkig was ik al zodanig moe dat ik al lag te knorren voor dat we airborn waren. Toen werd ik wakker want het eten was daar. Dit was ook een teleurstelling van formaat. Is de eerste keer dat het eten zo slecht was. Ik had den indruk dat alles afgestemd was op de gemiddelde passagier, een Pilipino dus. De stoelen waren verre van comfortable, het eten was letterlijk niet te vreten, wat ik dan ook niet gedaan heb. Beikes, wat was me dat.

Gelukkig was ik zo moe dat ik het grootste deel van de vlucht aan mij ontgaan was, het eerste deel tussen Brussel en Abu Dhabi leken een eeuwigheid te duren, het tweede deel tussen Abu Dhabi was voorbij in een zucht. Bijna drie kwartier vroeger dan voorzien geland in Manilla.

Ik heb de gewoonte om steeds een seat te boeken die zo kort als mogelijk vooraan is, dit loonde alweer. Dan is men snel uit het vliegtuig. De gemiddelde passagier begint dan te sloffen, ik als een sneltrein daar voorbij met als resultaat dat er geen kat (nog noet) te bespeuren viel bij de douane, 5 minuten later stond ik te wachten op mijn bagage. Zoals we ze kennen, altijd heel erg gedisciplineerd staan hun beurt rustig af te wachten; met wat elleboog werk kon ik dan net mijn valies nog te pakken krijgen. Anders kon die nog een toertje extra doen op die carrousel. Uiteindelijk was ik een goed half uurtje later mij, ooooohhh zo geweldig uitziende toekomstige te omarmen. Wat had ze toch weer haar best gedaan om er op haar best uit te zien. Ze was net op tijd daar, haar zus had nog eerst een uurtje nodig gehad om haar haar te Phonen ... ze was een beeldje!

Dan onmiddellijk de taxi in en hop naar het hotel (Waterfront Pavilion Casino Hotel); geen flauw idee wat ik er van verwachten mocht.

Gezien het late uur, restaurants dicht, kon natuurlijk wel room service bestellen, maar zag een McDo aan de overkant van de straat en dan dacht, ik ga voor een snelle hap.

In de McDo, i would like to have a Big Mac ... sorry Sir, Out of Stock ... Welcome to the Philippines 

[Phille]

Dag 1 (Zondag 16/01)

Eerst nog heel kort over gisteren, dus na lange vlucht toegekomen aan het hotel.

Eerste indruk was positief, ruime propere lobby, vriendelijk aan de receptie.

Na het in ontvangst genomen te hebben van de keycards, op weg naar de kamer, verdiep 21, kwam de gang al zeer onfris over, geen goed begin dacht ik, maar niet te snel conclusies trekken zei ik mezelf, wacht effe tot ge de kamer ziet; helaas, mijn voorbarige conclusies werden bewaarheid, de kamer kwam al even onfris over. Maar gezien het late uur, honger, vermoeid, dacht ik, zal het morgen wel melden, nu eerst eten en dan slapen.

Na de dus uit stock zijnde Big Mac verorberd te hebben (werd uiteindelijk nen andere burger dus), terug naar het hotel en als een blok in slaap gevallen (er is toch geen kat hier dat dit gelooft  ) remember, ze zag er als een plaatje eruit ... dus tja wat can i do about it  ... dus ik als een blok in slaap gevallen 

Rond een uur of 8 wakker geworden, scheel van den honger, dacht ik ... oei oei oei, wat gaat dat daar zijn voor ontbijt, maar opnieuw, Phille niet te snel conclusies trekken, ga eerst is kijken. Wel deze keer moest ik mezelf ongelijk geven, het ontbijt viel reuze goed mee. Is trouwens in de prijs inbegrepen. Wifi op de kamer en overal in het hotel trouwens ook, maar dit gewoon effe terzijde, maar desnietaltemin toch een belangrijk gegeven.

Dus aan de ontbijt tafel, wordt er zo van die brewed koffie opgediend, geef mijn deel maar aan den hond (helaas niet bespeuren, hopelijk ligt die daar niet ergens op het buffet) en besluit om een expresso te gaan; not in the price included Sir! Tja, WTF, ik will koffie, goeie koffie ... de opgediende expresso was lekker ... wel duur naar Filipijnse normen, toch 3 euro, maar soit, wie kwaliteit wilt moet ervoor betalen zekers.

Tot mijn grootste verbazing was er ook een afzonderlijke ruimte voor de rokers, ja ja ...  eten en roken, het bestaat nog; niet alles in slecht in de Filipijnen hé  ... dus na een expresso of 4 en een vers geperste appelsiensap (ook not included) ... paar sigaretjes, tot de ergernis van mijn ega, wij klaar om te gaan shoppen. Zoektocht naar een paar schoenen, eigenlijk twee paar, voor haar.

Dus, effe terug naar de kamer, bek oppoetsen, wat parfum spuiten, voorheen vanuit de hotelkamer zag ik dat het Rizal park niet ver weg was, dus een wandeling door het park leek me wel wat. Het is zondag, dus family day en veel dingen om te bekijken, of bekeken te worden  .

Daarna, op zoek naar taxi, duurde precies geteld toch wel een volle minuut.

Jullie gaan het niet geloven, ik had er het ook moeilijk mee; stappen we in de taxi, zeggen we waar naartoe, OK SIR, zet meter aan en vertrekt. Voert ons netjes naar de gevraagde bestemming, Greenbelt 3 in dit geval en we rekenen af, 100 pesos ... geen gezeur naar meer ... ik dacht, ben ik aan het dromen  dus heb ik die kerel een fooi gegeven 

Dan de Greenbelt binnen, ik dacht ... het is toch wel middag ondertussen, laat ons maar eerst effe iets eten en spaghetti met meatbals achter de nog niet zolang opgepoetste kiezen gestoken.

Dan Greenbelt 3 niks, Greenbelt 4 nada, Greenbelt 5 ... bingo dus deel 1 van de opdracht volbracht  nu deel 2 ... paar number 2 gaan zoeken ... Greenbelt verlaten en op weg naar naar Glorietta, ik weet niet meer welke nummers allemaal ... maar helaas, nada dus ... Cristy werd moe,  , ja ja zij werd dus moe, we waren ondertussen ook al een uurtje of 4 bezig ... dus gaf ze er de brui aan.

Dus terug naar het hotel met de taxi en geloof het of niet, ook deze keer weer gezeur en gezaag naar meer. Ben ik wel in de Phils ... 

Nu is het tijd om te gaan ontbijten, straks nog meer over het dinneetje in het Chinese restaurant van het hotel.

Het is toch weer fijn om terug te zijn   



PS Het is verdomd freezing cold ... 

[boldy]

mooi verslag phille ik w8 met smart op je volgende verslag van je gebeuretnissen daar .
en goh dat het vrouwtje het beu was om nog verder te winkelen dat komt bijna nooit voor ahahaha

[Johan En Elvie]

Onderweg

We zijn hier ondertussen al maandag 17 Januari 2011.

Vrijdag avond vlucht naar Abu Dhabi, was ok, maar helaas kon ik niet slapen en dan duurt het wel lang, maar niks aan te doen. Geen opmerkingen over de vlucht.

Rond een uur of 7 geland in Abu Dhabi, transit volgen en aan de trappen om naar beneden te gaan, waar men dan opnieuw door de security moet om naar terminal 3 te gaan, één grote chaos. Ik vond het al raar dat daar een lange fille stond, voor de trappen bedoel ik dan. Dus, ik maar wachten, na een goed kwartier kwam er dan toch beweging in. Beneden aan de trappen, wat een chaos, staan ze daar door elkaar te roepen. Sturen ze mij de verkeerde richting uit, ik zei, nee nee, ik moet naar terminal 3, maar dat werd zo niet begrepen. Dus, ik volharden in de boosheid en toch beginnen aanschuiven, het blijft mij nog steeds een raadsel waarom binnen een transit opnieuw security  met scannen te doen. Soit, ik kan er niets aan veranderen, dus gewoon rustig aanschuiven. Heeft me uiteindelijk bijna een uur tijd gekost. Niet zo fijn als men stik kapot zit. Dan direct naar de Lounge en wat gaan relaxen, iets drinken en eten en dan nog sigaretje en wachten tot het tijd is op te boarden. Nog effe wat gaan zagen of er mogelijk bestond om up te graden naar Business, maar helaas, pech deze keer. Geen upgrade mogelijk.

Dan werd het boarding time, zoals altijd een gedisciplineerde que van alle Pilipino's om te boarden ... yeah right, wring wring wring ... maar dan toch op het vliegtuig geraakt. Eerste indruk, was een 777-300, wat nen ouwe bak is dit. Kwam wat teleurstellend over, ben ik niet gewoon van Etihad, maar tja ... zal nog niet afgeschreven zijn zeker en dus die dingen moeten ook nog gebruikt worden.

Gelukkig was ik al zodanig moe dat ik al lag te knorren voor dat we airborn waren. Toen werd ik wakker want het eten was daar. Dit was ook een teleurstelling van formaat. Is de eerste keer dat het eten zo slecht was. Ik had den indruk dat alles afgestemd was op de gemiddelde passagier, een Pilipino dus. De stoelen waren verre van comfortable, het eten was letterlijk niet te vreten, wat ik dan ook niet gedaan heb. Beikes, wat was me dat.

Gelukkig was ik zo moe dat ik het grootste deel van de vlucht aan mij ontgaan was, het eerste deel tussen Brussel en Abu Dhabi leken een eeuwigheid te duren, het tweede deel tussen Abu Dhabi was voorbij in een zucht. Bijna drie kwartier vroeger dan voorzien geland in Manilla.

Ik heb de gewoonte om steeds een seat te boeken die zo kort als mogelijk vooraan is, dit loonde alweer. Dan is men snel uit het vliegtuig. De gemiddelde passagier begint dan te sloffen, ik als een sneltrein daar voorbij met als resultaat dat er geen kat (nog noet) te bespeuren viel bij de douane, 5 minuten later stond ik te wachten op mijn bagage. Zoals we ze kennen, altijd heel erg gedisciplineerd staan hun beurt rustig af te wachten; met wat elleboog werk kon ik dan net mijn valies nog te pakken krijgen. Anders kon die nog een toertje extra doen op die carrousel. Uiteindelijk was ik een goed half uurtje later mij, ooooohhh zo geweldig uitziende toekomstige te omarmen. Wat had ze toch weer haar best gedaan om er op haar best uit te zien. Ze was net op tijd daar, haar zus had nog eerst een uurtje nodig gehad om haar haar te Phonen ... ze was een beeldje!

Dan onmiddellijk de taxi in en hop naar het hotel (Waterfront Pavilion Casino Hotel); geen flauw idee wat ik er van verwachten mocht.

Gezien het late uur, restaurants dicht, kon natuurlijk wel room service bestellen, maar zag een McDo aan de overkant van de straat en dan dacht, ik ga voor een snelle hap.

In de McDo, i would like to have a Big Mac ... sorry Sir, Out of Stock ... Welcome to the Philippines 

Phille,

Wat die controle in Abu Dhabi betreft dat hebben wij in November niet ondervonden wij konden gewoon zonder problemen doorwandelen.

Wat die owe bak betreft tussen abu dhabi en manila  (777-300) wij hebben die ook gehad op de terugweg van abu dhabi naar Brussel en moet zeggen dat de passagiers er totaal niet gelukkig mee waren hoor veel klachten hierover omdat er te weinig beenruimte was en voor zo'n lange vlucht verwacht je toch wat anders.
Voor ons viel de beenruimte erg goed mee omdat wij juist aan de zijdeuren zaten, ander probleem je hebt dan een heel klein uitklapbaar tafeltje en geen TV toestel voor je neus en dan kan de vlucht ook lang duren.
Wat het eten betreft daar hadden wij geen klagen over.

[Phille]

Dag 2 (Maandag 17/01)

Jetlag speelt me parten denk ik, zoals gebruikelijk ben ik de eerste dagen altijd zeer vroeg wakker, om 5 uur des morgens alweer klaar wakker, nog wat liggen ronddraaien, 5:15 ... damn nog maar kwartier verder ... nog is omdraaien ... 5:35 ... pffffff, kzal maar opstaan, douchke pakken, naar beneden, koffietje lurpen, laptop aan en eens rondkijken wat er in der wereld aant gebeuren was dmv mailtjes checken, facebook nakijken, het forum lezen.

Gisteren lekker gegeten in het Chinees restuarant van het hotel, was wel een hele opgave om iets te bestellen, alles wat erop stond, wel daar kende ik niets van, ik dacht al veel chinees gegeten te hebben en dus vertrouwd te zijn met de gerechten  niet dus  .

Na een kwartier te overleggen met de ober, over een bepaalde soort vis ... ik had geen idee waarover hij het had, zegt die opeens, wij hebben hier een aquarium kan je die vis zien ... zeg dat dan toch eerder man!

Het bleek een lapu lapu te zijn ... zeg dat dan toch eerder (ik zal straks eens moeten kijken onder welke naam die vis op het menu staat). Ik zag ook een kreeftje en dacht ... mmmmmm ... lekkerrrrrr, een kreeftje zie ik dus wel zitten. Bleek het dan maar even aan 12.000 pesos per kilo verkocht te worden (effe omrekenen vertelde mij dat het dan 210 euro de kilo te zijn, slik ... niet dus  ).

Uiteindelijk ben ik voor prawns en twee soorten garlic sausen gegaan, zeer lekker moet ik zeggen; Cristy bestelde uitgebeende kip met een soort zoet/zure saus, damn dat was lekker se  ... we hebben lekker gesmuld en het was niet eens zo duur ... (total damage = 1.600 pesos).

Nog wat TV gekeken en slaapkes doen.

Vandaag staat de verdere zoektocht naar paar schoenen number 2 op de agenda, deze keer witte schoenen voor onder haar trouwkleed. We besluiten om naar MOA te gaan, welke we na een uitgebreid en lekker ontbijt, met de nodige expresso's dan ook uitvoeren.

Het is mij ook duidelijk waarom Cristy na een uur of 4 shoppen er de brui aan gaf, mijn wandel tempo blijkt veel te hoog te liggen en ik neem ook amper een pauze om op rust te komen; dus heren als jullie gaan shoppen ... gewoon wat snelheid verminderd de tijdsduur van het shoppen! 

Na een uurtje in de MOA rond gehangen te hebben is de mission accomplisched ... witte schoenen gevonden.

Deze keer waren de taxi chauffeurs wel aan het zeuren, maar het viel wel mee, ze vroegen slechts 50 pesos extra, high cost of fuel sir! Yeah right, so what ... zeuren is gelijk aan geen extra fooi, punt ander lijn.

Ondertussen was Cristy aan het texten met de oudste zus, problemen met de laptop, en dus paniek. Wij dus naar het appartement,ook met de taxi ... wie Manilla kent zal dan ook wel weten hoeveel traffic er zoal kan zijn, dus bijna uurtje onderweg, daar toegekomen, blik geworpen op de laptop ... bleef blijkbaar hangen voor de één of andere reden, paar seconden op de powerbutton blijven drukken, harde reboot dus (of hoe die actie ook mag genoemd worden), terug aangezet en probleem opgelost ... al bij al 5 minuten  , nog wat small talk met de zuster en terug naar het hotel, juist ... deze keer drie kwartier onderweg; al bij al ... voor een probleem van iets en niets twee uur kwijt ... och ja wat maakt het uit ... tijd is er in overvloed in de Filipijnen 

's avonds restaurantje met typische filipijnse gerechten bezocht, ik heb daar van een ongelooflijke lekker caldaretang baka genoten en Cristy van een Nilagang Bulalo ... leek mij een half dier te zijn, ik zal een dezer er een foto van posten. Zag er in mijn ogen niet smakelijk uit, groot been, veeeeeeel vet  en beetje vlees, dit badend in een soepje. De wijze dat zij het aan verorberen was gaf mij de indruk dat zij het heel lekker vond, vooral het vet vond zij blijkaar het lekkerste deel, rare wezen die Pilipina's (mijn maag had de neiging om te keren, maar elk zijn meug zekers).

Dan terug naar het hotel, want morgen is het een belangrijke dag, onze afspraak bij de Ambassade voor het bekomen van mijn LC. Dat idee maakt mij een beetje zenuwachtig eerlijk toegegeven.

Slaapwel allen 

[Phille]

Dag 3 (Dinsdag 18/01)

Belangrijkste punt op de agenda vandaag: naar de ambassade voor de LC

Ondanks het feit dat ik wat zenuwachtig gaan slapen ben, eerste keer wakker geworden rond een uur of 5 toch nog poging gedaan om eens om te draaien, en ja ja ... het is gelukt om tot 7 uur te slapen.

Het is toch wel een belangrijke dag, zo dadelijk naar de ambassade.

Maar eerst ontbijt ... zoals eerder gezegd, niets op te merken aan de kwaliteit van het buffet in het hotel. Ruime keuze en lekkere expresso.

Na het ontbijt ons gaan klaarmaken. Cristy had zich mooi opgemaakt, spannend zwart kleedje en naaldhakken ... mooi, maar ik vond dat niet gepast om naar de ambassade te gaan, dus heeft ze zich toch even moeten omkleden. Short en t-shirt + slippers, beetje meer dagelijkse kledij.

Om 9:15 klaar om taxi te nemen, beetje laat naar mijn gevoel, gezien het verkeer .. maar ok, om 10:00 uur kwamen we toe aan de ambassade. Eerste receptie registreren, ID afgeven, dan naar verdiep 9 ... opnieuw registreren, handtas en mobiels afgeven en dan naar het loket voor de nodige documenten. Daar overhandig ik mijn documenten en krijg ik een vragenlijst als wederdienst.

Vragenlijst leek mij eenvoudig, zeker niets wereldschokkend. En dan maar wachten tot ze mijn naam afroepen. Dit gebeurde omstreeks 11:30 uur ... nu is het zover  

Mevrouw .... wat is haar naam nu ook alweer dag gezegd, hand geschud, ben beleefde jongen he, en ze gevolgd tot in haar kantoor en het interview nam z'n start.

Mijn indruk: het was een vriendelijk, gemoedelijk, correct gesprek, welke uitmonde in een vriendelijk gekeuvel en op het einde zelfs een big smile van de desbetreffende dame ... niets van wat hier door velen reeds vermeld werd. De vragen waren correct en zeker niet intimiderend, om 11:52 uitgeschreven aan reception 2, handtas en mobiel in ontvangst genomen, om 11:54 uitgeschreven bij receptie op gelijkvloers en ID terug gekregen en 11:56 stonden we terug op de stoep met papiertje in mijn handen dat ik mijn LC donderdag 20 Januari om 10:00 mag gaan afhalen. Uiteindelijk zenuwen voor niets  

Dan naar Greenbelt 2 gewandeld en van een overheerlijk lunch genoten in Chatteau 1771 ... nen aanrader van formaat!

Het was weer een fijne dag  

[Rich]

11:56 stonden we terug op de stoep met papiertje in mijn handen dat ik mijn LC donderdag 20 Januari om 10:00 mag gaan afhalen. Uiteindelijk zenuwen voor niets  

Dat is alweer goed nieuws    Proficiat Phille. 

Uiteindelijk valt het gelukkig dan toch allemaal mee.

[Baliw-katok]

Leuke verslagjes Phille doorspekt van sappig taalgebruik, lyrisch omschreven details en overgoten met een sausje van amusante schrijfstijl ! Doe zo verder zou ik zeggen, en kleur dit alles nog wat aan met artistiek gemaakte foto's. 
Enne wat betreft de LC ... 

[boomerang]

Succes gewenst met de voortgang  Jouw schreden op het huwelijkspad worden met grote belangstelling gevolgd