Trouw op 12/2/11

[Phille]

Heren,

Eerst en vooral bedankt voor jullie waarschuwingen; wat jullie schrijven is zeker terecht; men moet voorzichtig zijn met het ter beschikking stellen van centen, maar om jullie wat gerust te stellen, ben ik hier wel heel erg strikt in hoor.

Die tegels was een initiatief van mij en mij alleen, niemand heeft daarom gevraagd. Ik wilde dit gebaar gewoon stellen. Voor de overige dingen kent mijn vrouwtje mij ondertussen wel en weet waar de grens ligt.

Om een voorbeeldje te geven, liet ze mij een hele tijd geleden weten dat ze heel graag een trouwring met diamanten wilde, ik was in eerste instantie niet bereid om dat te doen, maar heb er eentje in antwerpen gevonden aan zeer interessante prijzen, eigenlijk minder dan het budget dat ik vooropgesteld had (maar dit hoeft zij niet te weten); toen we dit aan het bespreken heb ik gezegd, ok, ik neem het in overweging, maar dan beperken we het feest tot max. 150 personen en schrappen we boracay (waar ik toch niet naartoe wilde, maar zij wel uiteraard).

Je kan al raden zeker, deze discussie is een tijdje geleden gevoerd geweest, ondertussen waren ze bezig om toch 200 mensen uit te nodigen en had zij in gedachte dat we toch naar Boracay zouden gaan; voor mij is een afspraak een afspraak en heb ik dat ook duidelijk uitgelegd, max 150 en geen boracay; ik heb haar een aantal personen van de lijst laten schrappen.

Tot dusver denk ik wel er mee overweg te kunnen en het in zekere mate onder controle te hebben.

[Rich]

@Josv heeft overschot van gelijk als hij zegt dat het veel afhangt van hoe de vrouw zich opstelt. ook hangt veel af van de attitude van de familie.

Als ik sommige dingen lees, dan lijkt het wel of al die filipino's ons willen uitzuigen, maar dat is zeker niet zo. Natuurlijk moet je altijd op je hoede zijn, maar met een beetje mensenkennis weet je toch snel welk vlees je in de kuip hebt.

Tenslotte ligt het nog altijd aan jezelf hoe ver je gaat.

Ben het niet eens met Boomerang als hij het heeft over de eerste ellende, want dat is onjuist.

De "luxe" van een resort of een restaurant. Wat is daar verkeerd aan ? Wil het dan zeggen dat als je daar woont of trouwt, dat je 10 stappen terug moet doen, uit angst financieel opgeslokt te worden door de familie? Kom nou, dat heb je als volwassen kerel toch zelf in de hand.
Ik hou van een goed restaurant en een goed glas wijn en van het comfort wat ik hier heb, en als ik daar zou wonen zou dat niet anders zijn in mijn huis of op vakantie. De omstandigheden daarbuiten is een kwestie van aanpassen. Maar ik ga niet eten in een tentje langs de straat waar ze vlees staan te hakken op een stinkend hakblok waar het stikt van de bromvliegen. Ieder zijn keuze.

Dat je de luxe die je gewend bent moet gaan laten omwille van de familie is nonsens. Geloof me Phille, het hangt allemaal af van hun attitude, en ik kan je verzekeren dat niet ieder filipino een profiteur is. Ik kan het weten.

En Phille, die tegels ( cadeau) voor je schoonouders is een mooie geste.   Eenmalig?  De tijd zal het leren. Maar één ding is zeker. Je hebt het ALTIJD zelf in de hand.

No worry..be happy, and go your own way  

[Mawibata]

Topic : Trouw op 12/2/11.


Phille,  dat het maar rap 12/2/11 is, dan kan het arme wicht de enveloppe loslaten.         

27/1/11

26/1/11

21/1/11

[bananacreek]

@Phille:


Ik weet dat u in de drukke dagen zit
Maar heeft u toevallig nog kunnen zien of ze daar ook maat 11 schoenen hadden?  

max 150 en geen boracay; ik heb haar een aantal personen van de lijst laten schrappen.
Dus kan ik wel een refund voor mijn superferry-ticket aanvragen?

[Pjottr]

Ja ieder heeft zo zijne ervaring.Jos je hebt gelijk Het hangt af van je vrouw. Hoe staat zij er in en hoe staat zij naast jou
Ik ben nu 13 jaar getrouwd en heb het geluk dat mijn vrouw indien nodig optreed tegen de fam. Kiest 100% voor mij en zeker als het om  geld gaat.
Nu heb ik met de Fam gelukkig geen issues. Ze respecteren me ook al geef ik geen cent.
We hebben ons hutje gebouwd en een leuke business op gebouwd waar ik goe van kan leven.Dit had ik nooi alleen hier kunnen doen als witte maar
wel door mede mijn vrouw lukt het
Ze is straight en eerlijk en weet zeer goed zaken als sneeky Filipinos's aan te pakken.
Het is een moeilijk land maar als je weet hoe dat te hanteren kun je hier een fijn leven hebben

Hoop dat je gelukkig wordt Phil
gr..........Pjottr

[dolfijn76]

Bananacreek hij heeft er niet bijgezegd dat hij een beperking had he in het aantal uitnodigingen

[bananacreek]

Bananacreek hij heeft er niet bijgezegd dat hij een beperking had he in het aantal uitnodigingen

Te laat,heb mijn refund al gehaald

[Deep Throat]

De "luxe" van een resort of een restaurant. Wat is daar verkeerd aan ? Wil het dan zeggen dat als je daar woont of trouwt, dat je 10 stappen terug moet doen, uit angst financieel opgeslokt te worden door de familie? Kom nou, dat heb je als volwassen kerel toch zelf in de hand.
Ik hou van een goed restaurant en een goed glas wijn en van het comfort wat ik hier heb, en als ik daar zou wonen zou dat niet anders zijn in mijn huis of op vakantie. De omstandigheden daarbuiten is een kwestie van aanpassen. Maar ik ga niet eten in een tentje langs de straat waar ze vlees staan te hakken op een stinkend hakblok waar het stikt van de bromvliegen. Ieder zijn keuze.

Dat je de luxe die je gewend bent moet gaan laten omwille van de familie is nonsens.

Er is niks mis met de luxe van een resort en natuurlijk zou ik geen 10 stappen terug doen, maar het ligt wat gecompliceerder. Als ik de Filipijnse cultuur laat prevelleren gaat iedereen in de directe omgeving "met je mee". Daar bedoel ik niet mee dat men ongevraagd meegaat naar een restaurant of dingen van je eist, maar als ik mij niet volledig afzonder (en daar kies ik niet voor) kan je een paar dingen niet vermijden.
Als ik niet rook hoef ik ook niet uit te delen, maar omdat ik rook deel ik ook wel eens wat uit. Zwager koopt overigens ook zelf.
Voor mijn ontbijt koop ik Jam, Honing en Chocoladepasta en Frans Stokbrood. Van dat brood blijven ze af want dat lusten ze niet, maar de rest kopen zij niet (zouden het wellicht wel kunnen) omdat ze het te duur vinden. Maar ik ontbijt niet altijd alleen en vooral de kinderen zijn er gek op. Om dan hun te onthouden wat ik zelf wel eet is "lastig". Nu maak ik daar op vakantie geen punt van, maar als ik met pensioen daar lekker groot zit te doen kan ik beter in NL blijven, dat wordt dan goedkoper. Dus daar moet ik dan een modus voor vinden.
Soms zijn de grenzen duidelijk en soms niet. Bij drank weten ze het wel, only allowed als het aangeboden wordt, cola wordt netjes gevraagd, maar ik ken de frequentie niet als ik er woon.
Het is geen angst, doch fatsoen, heeft niks met volwassenheid of machogedrag te maken.

Ik zie het ook niet als stappen terug, maar een ander soort leven waarbij ik me een aantal geneugten niet laat onthouden en ik eet in de regel ook niet van de straat (overigens vooral omdat het koud is).  

[Rich]

De "luxe" van een resort of een restaurant. Wat is daar verkeerd aan ? Wil het dan zeggen dat als je daar woont of trouwt, dat je 10 stappen terug moet doen, uit angst financieel opgeslokt te worden door de familie? Kom nou, dat heb je als volwassen kerel toch zelf in de hand.
Ik hou van een goed restaurant en een goed glas wijn en van het comfort wat ik hier heb, en als ik daar zou wonen zou dat niet anders zijn in mijn huis of op vakantie. De omstandigheden daarbuiten is een kwestie van aanpassen. Maar ik ga niet eten in een tentje langs de straat waar ze vlees staan te hakken op een stinkend hakblok waar het stikt van de bromvliegen. Ieder zijn keuze.

Dat je de luxe die je gewend bent moet gaan laten omwille van de familie is nonsens.

Er is niks mis met de luxe van een resort en natuurlijk zou ik geen 10 stappen terug doen, maar het ligt wat gecompliceerder. Als ik de Filipijnse cultuur laat prevelleren gaat iedereen in de directe omgeving "met je mee". Daar bedoel ik niet mee dat men ongevraagd meegaat naar een restaurant of dingen van je eist, maar als ik mij niet volledig afzonder (en daar kies ik niet voor) kan je een paar dingen niet vermijden.
Als ik niet rook hoef ik ook niet uit te delen, maar omdat ik rook deel ik ook wel eens wat uit. Zwager koopt overigens ook zelf.
Voor mijn ontbijt koop ik Jam, Honing en Chocoladepasta en Frans Stokbrood. Van dat brood blijven ze af want dat lusten ze niet, maar de rest kopen zij niet (zouden het wellicht wel kunnen) omdat ze het te duur vinden. Maar ik ontbijt niet altijd alleen en vooral de kinderen zijn er gek op. Om dan hun te onthouden wat ik zelf wel eet is "lastig". Nu maak ik daar op vakantie geen punt van, maar als ik met pensioen daar lekker groot zit te doen kan ik beter in NL blijven, dat wordt dan goedkoper. Dus daar moet ik dan een modus voor vinden.
Soms zijn de grenzen duidelijk en soms niet. Bij drank weten ze het wel, only allowed als het aangeboden wordt, cola wordt netjes gevraagd, maar ik ken de frequentie niet als ik er woon.
Het is geen angst, doch fatsoen, heeft niks met volwassenheid of machogedrag te maken.


Ik zie het ook niet als stappen terug, maar een ander soort leven waarbij ik me een aantal geneugten niet laat onthouden en ik eet in de regel ook niet van de straat (overigens vooral omdat het koud is).  

Je hebt gelijk als je zegt dat er dingen niet te vermijden zijn, maar er is groot verschil in.

Als ik mensen in het verleden en het heden hoor zeggen dat ze willen afhaken met hun relatie omwille van de familie omdat ze schrik hebben voor hun privacy enz, dan noem ik dat angst, en een teken dat je het zelf niet in de hand hebt. Volwassenheid interpreteer ik op mijn manier. Iemand die zijn geld nutteloos uitgeeft wijst op kinderlijk/onvolwassen gedrag. En er lopen er daar nogal wat rond die zo handelen. Voorbeelden genoeg. Maar daar kan men eindeloos over discussiëren natuurlijk 

[Phille]

@Phille:


Ik weet dat u in de drukke dagen zit
Maar heeft u toevallig nog kunnen zien of ze daar ook maat 11 schoenen hadden?  

max 150 en geen boracay; ik heb haar een aantal personen van de lijst laten schrappen.
Dus kan ik wel een refund voor mijn superferry-ticket aanvragen?

Hahahahahahahahahahaha, nee hoor ... u bent nog steeds welkom