Foto's uit het dagelijks leven in Dumaguete city en Oriental Negros

[gosternokke]

Heb zelf wel wat meegemaakt, is al lang geleden in 1984.   Een meisje die in Manila als maid werkte, kreeg een ernstige psychisise aandoening daar.  1 jaar in Mental Hospital in Mandaluyong verbleven, en toen als onbehandelbaar op straat gezet.
Vervolgens opgehaald door haar familie uit Mindanao,  en daar gingen we ook naar zo een faith healer.  Was een lang trip want die zat hoog in de bergen boven Cabadbaran.  Was een vrouw en werd ,,sister dading,, genoemd.

Daar aangekomen begon een uren durende sessie van gebed , zingen, masseren met allerlij stinkende goedjes uit diverse flesjes,  en af en toe wer er gespuugd  door de faith healer.
Kostte niks maar een donatie was zeer welkom.
Ik stond daar uiteraard met de nodige scepsis bij, bij al dat hocus pocus gedoe.  Maar de patient was wel binnen 1 weer weer volslagen normaal 

Sta je toch even raar te kijken als nuchtere    Wat ze in Mandaluyong in 1 jaar met medicatie niet voor elkaar kregen , was hier gelukt.

 

 

Nooit aan gedacht dat ze misschien zware heimwee had naar haar stek in mindanao en dat ze dat leven als meid beu was.....en eens terug thuis was ze wonderbaarlijk genezen[pinays are van nature goede actrices]die u wat wijsmaken terwijl je er bijstaat.

Wies hier had vroeger ook zo van die kuren dat ze doordraaide  en was met niks te bedaren maar inplaats van haar naar een kwakdokter of medicijnman te brengen toverde ik een briefje van 500 of 1000 [naargelang haar staat]uit mijn zak en dan werd ze na een tijdje rustig ....... en vertrok, waarschijnlijk om ergens wat utang te betalen of wat drugs te....     inieder geval een briefje van 500 of 1000 kan wonderen doen in                  

   Ja, ik weet dat het goed actrices zijn, maar daar was in dit geval geen sprake van , ze was uit Mindanao weggegaan om aan het strenge regime van haar ouders te kunnen ontsnappen, en had het prima naar der zin in Manila.

  Trouwens lijkt mij sterk dat iemand met heimwee 1 jaar in het National Mental hospital in Mandaluyong gaat zitten. Ik weet niet of het nog bestaat maar ben er toen 2 keer binnen geweest, maar wat een smerig uitgewoond ziekenhuis,alles van tralies voorzien dus je voelt je meer in een gevangenis dan zieken huis.  Patienten die in een hoek van de kamer stonden te pissen, gammele bedden zonder matrassen,  personeel die ik voortdurend met een bamboestok links en rechts klappen zag uitdelen.    En dan de stank binnen, en het slechte eten wat ze kregen.     Als je niet gek ben , word je het wel daar.     Nee , daar hou je het geen jaar uit als je ziekte fake is.   

[bananacreek]

.

[bananacreek]

In gebed?.................

[bananacreek]

.

[bananacreek]

Tussen Tanjay en Amlan en de driver is waarschijnlijk in slaap gevallen, of overspeeding (normale zaak hier) of wat dan ook........

Tegen een Noreco electriciteitspaal..............

Deze foto was genomen tegen 11.30 uur

[bananacreek]

Deze foto's om 16.00 uur



Valt genoeg te halen voor een party tonight...........




Zo, dus zo ziet een truck er van onder uit..........



Normaal komen die grote wagens vanuit Bacolod om aan de Dumaguete city bodega te leveren..........

[bananacreek]

Morgen meer.........

[bananacreek]

Lekke band van een ander maar ze konden het ventiel niet meer recht in het gat krijgen.........

Dus moest hij doorrijden met een lekke band..........

[bananacreek]

Weer technische problemen.....ik hoorde al crack...crack....pats...en ja hoor ketting eraf...........en ze wachten tot het kapot is voor ze de ketting strakker zetten..........

[bananacreek]

Wat een regen en wat een wind..........het huis stond te schudden.........