Waarop is de keuze van een Filipijnse vrouw gebaseerd?

[Adriaan]

Ja het lijkt ogenschijnlijk zo redelijk wat die Australier zegt  (hij heeft naar ik meen te weten een bedrijfje in Indonesie en blijft daar dus om nog wel andere redenen dan het welzijn van zijn partner), maar je kunt m.i. met meer recht de andere kant op redeneren. Het is in feite zelfzuchtig van de man om daar te blijven hangen waar hij een geprivilegieerde positie heeft en zijn partner alleen maar in zijn kielzog mee mag varen. Als zijn schip de diepte ingaat is er voor haar meestal geen reddingsboot - noch is er voor haar een brancard aan de andere kant van een luchtverbinding, die de baron in crisisgevallen voor zichzelf verwacht.

Ik geef  toe dat dit alles niet zo klemt wanneer de partners een ongeveer gelijke leeftijd hebben - maar dat doet het wel als het leeftijdsverschil groot is (in mijn geval ongeveer 35 jaar).

Doch in alle gevallen is m.i. een van de beste dingen die een witneus voor zijn Filippijnse partner kan doen haar in staat te stellen het burgerschap te verwerven van een staat die wanneer ze, om welke reden dan ook (werkeloosheid, ziekte, ouderdom), zonder inkomsten komt te zitten, haar niet zonder meer aan haar lot overlaat. En om die prijs in de wacht te slepen zal ze zich toch echt, zeker voor een aantal jaren, naar het land van haar man moeten begeven waar ze evt. zelfs een verblijf in Hoky-Poky, Wagg Wagga of Lutjebroek zal moeten slikken (tussen haakjes: Wagga Wagga is een heel behoorlijke stad).

[Phille]

Topictitel: waarop is de keuze van een Filipijnse vrouw gebaseerd?

In ieder geval  (zoals 99 % van de vrouwen in de wereld) ook op een goed, beter leven / toekomst. Niemand wil er op achter uit gaan.

Maar het is mijn stellige overtuiging en dus ook advies: Indien enigzins mogelijk !! ga in de PH wonen met je PH lief / vrouw.

Dan heeft zij en vaak ook jijzelf al gauw een wat betere levensstandaard. Inderdaad, daar ben je iemand, (beetje) geld, veel aanzien en status. Als je je een beetje gedraagt ook veel respect. En wat kleine foutjes die je dan eens maakt worden je dan wel vergeven omdat je een buitenlander bent.

Wij Europeanen zeuren teveel over zekerheid, geld, ziektes, verzekering, brown outs, en kleine ongemakken. Maar je moet ook durven te leven. Leven is het meervoud van lef !! Vertrouw ook een beetje op je geluk, op God of wat dan ook. Het zal allemaal wel niet zo een vaart lopen. En in echte noodgevallen terug naar EU en in Schiphol of Brussel staan ze al kmlaar met de brancaard (is dat juist geschreven?) en rollen ze je zo de kliniek in.

@Baron, mooie theorie ... maar helaas niet uitvoerbaar. Als je op pensioengerechtigde leeftijd bent en een kan genieten van een pensioen dan is dat zeer zeker uitvoerbaar, maar voor iemand zoals ik, 46 jaar jong; ik zou begot niet weten hoe ik in de Filipijnen zou kunnen overleven; ik heb nog geen recht op één of andere geldstroom die vanuit België zou komen. Ik moet eerst nog een jaartje of 20 werken alvorens ik daar aanspraak kan op maken. Zou ik besluiten om mij in de Filipijnen te gaan vestigen dan moet je mij eens vertellen hoe ik aanspraak zou kunnen maken op die brancard, nee dan moet ik nadenken op welke wijze ik in de Filipijnen een inkomen kan verwerven. Vertrouwen op God dat is de reinste onzin, God zal u geen centje toestoppen de dag dat je zonder zit; maar met dit gegeven doet iedereen wat hij wilt en ga ik ook niet verder op in.

 

[Amice]

Zelfs indien gepensioeneerd en woonachtig in de phils, is er geen enkele garantie dat die brancard in bedrijf zal worden gesteld.
Zeker niet indien in nederland uitgeschreven en verzekerd is.
Als, men dan al helpt dan wacht je nog n fikse rekening achteraf van ambulance en ziekenhuis, in dien men geen zorgverzekering heeft.

[Phille]

Doch in alle gevallen is m.i. een van de beste dingen die een witneus voor zijn Filippijnse partner kan doen haar in staat te stellen het burgerschap te verwerven van een staat die wanneer ze, om welke reden dan ook (werkeloosheid, ziekte, ouderdom), zonder inkomsten komt te zitten, haar niet zonder meer aan haar lot overlaat. En om die prijs in de wacht te slepen zal ze zich toch echt, zeker voor een aantal jaren, naar het land van haar man moeten begeven waar ze evt. zelfs een verblijf in Hoky-Poky, Wagg Wagga of Lutjebroek zal moeten slikken (tussen haakjes: Wagga Wagga is een heel behoorlijke stad).

Hier ben ik volledig mee akkoord en wil ik er het volgende aan toevoegen.

Vaak heb ik de indruk dat wanneer het over een huwelijk met een Filipina gaat dat het vanzelfsprekend is dat de man dan opeens ook verantwoordelijk wordt gesteld voor het onderhoud van de ganse familie. Ik weet dat dit vooral gebaseerd is op de Filipijnse cultuur, dat het gangbaar is dat men dit doet wanneer men de middelen ervoor heeft. In zoverre ik het begrepen heb is dit van toepassing voor de kinderen die zich verantwoordelijk voelen voor het welzijn van de ouders en als het zich beperkt tot die steun dan kan ik daar nog mee leven, mits aan een aantal voorwaarden voldoen wordt uiteraard. Helaas is het zo dat vanaf er een buitenlander in het spel is, dit verwachtingspatroon een uitbreiding kent naar de ganse familie en dit is niet zo gangbaar in de Filipijnen, ouders ja, overige familieleden ja, maar in zoverre het mogelijk is en vaak dus niet.

Men kan hier heel lang over discussiëren, maar mijn standpunt is heel eenvoudig. Van in het begin heb ik tegen mijn vrouw gezegd dat ik alles doe om haar een goed leven te bieden en ze alle mogelijkheden ter beschikking stel om vanaf een bepaald moment zelf te kunnen gaan werken die haar dan in de mogelijkheid zal stellen om aan die sociale verplichtingen tegemoet te kunnen komen. De voorwaarde is wel duidelijk, ze zal er dan wel zelf moeten voor werken; naar mijn gevoel is dit niet anders dan hoe het zou zijn wanneer ze in de Filipijnen mocht wonen en dezelfde wensen zou hebben. Met dat verschil dat ze hier, in vergelijking met wat mogelijk is in de Filipijnen, meer kan verdienen. Maar ik heb eveneens het standpunt ingenomen en duidelijk kenbaar gemaakt, dat het niet de bedoeling kan zijn dat zij hier zich krom moet werken om ginder een aantal familieleden een Luilekkerland leventje te kunnen aanbieden.

Uiteindelijk maakt iedereen zijn eigen rekening, maar ik neem mij toch even de vrijheid om is een rekening te maken. Het is gangbaar dat men, alvorens de partner in België is, 100 à 150 euro de maand op te sturen; dit zijn zowat de bedragen die ik hier het meest zie terugkomen. Dit geld zal men vaak delen met de familie en dus de familie is hiervan op de hoogte. Op een zeker moment komt men naar België en uiteraard verwacht de familie dat deze geldstroom niet opdroogt. Dus er ontstaat een zeker druk vanuit de familie. Hij heeft een goeie job, verdient laat ons zeggen 2.000 netto de maand (sommige meer, sommige minder). In vele gevallen heeft men een hypotheek af te betalen en laat ons hier 750 euro voor nemen, dus blijft er 1.250 euro over om voor alle andere kosten te zorgen. Maar daar het vrouwtje in België is, beginnen de kosten op te lopen; enerzijds aan eten (en een filipina kan behoorlijk wat eten  ), maar anderzijds aan kleren, want de garderobe die ze meebrengt is amper draagbaar in ons koud landje. Stel dat men dan die 100 euro wilt blijven verder opsturen, want de familie verwacht dat; dan blijft er 1.150,00 euro over om te besteden; maar ja, men moet ook sparen voor later; dus laat ons aannemen men spaart 150,00 euro voor later; blijft er nog 1.000 euro over. Uiteraard is het normaal om regelmatig naar de Filipijnen op vakantie te gaan, zij heeft het recht om haar familie te zien op tijd en stond. Om dit mogelijk te maken moet men toch al snel 250,00 euro de maand opzij zetten. Dus blijft er 750,00 over. Met die 750,00 euro moet men dus alles zien te betalen; eten, voorzieningen als electriciteit, water, taksen, kleren enzovoort. Elektriciteit is al snel 150,00 euro de maand, internet & tv is 50 euro de maand, allerhande taksen en verzekeringen gemiddeld per maand 150,00 euro (denk aan KI bijvoorbeeld) dan blijft er dus nog 500,00 â,¬ over voor kleren, eten en is een uitstapje. En dan heb ik nog geen auto voorzien in mijn berekening. Als je alles in beschouwing neemt, dan is die 100,00 â,¬ de maand voor de familie een zware last. Dus ben ik van mening, dat het haast niet anders kan dat zij gaat werken om bij te dragen aan het huishouden en aan de eventuele steun aan de familie.

Ik heb bovenstaande in detail toegelicht aan mijn vrouw in de aanloopfase van ons huwelijk en misschien een beetje overdreven hoe triestig ik hier moet leven  . En dit tot vervelens toe als ge het haar mocht vragen.  , het is niet zomaar dat een aantal familieleden mij omschrijven als kurripot. Kwestie van het juiste verwachtingspatroon te definiëren. Met als gevolg dat ik nu geen weet heb van de vraag naar geld van de familie, met uitzondering van het schoolgeld voor haar broer, maar dit was op voorhand afgesproken. Ik ontken niet dat het al wel eens gebeurd is dat men vraagt om geld te lenen, maar daar doe ik niet aan mee  .

Ik zeg het opnieuw, iedereen bepaalt zelf hoe en wat hij besteed en kan besteden; maar als men van in het begin duidelijk is zullen er al wat minder misverstanden zijn in een latere fase. Er zullen er wel zijn die in de aanloopfase van het huwelijk zich lang hunne betere kant willen laten zien om de indruk te wekken dat men met een goeie partij trouwt en dus willen indruk maken en van geld opsturen geen probleem maken. Ook hiermee doet iedereen wat hij wilt, we leven in een vrije wereld. Maar, nadien niet komen klagen als men geconfronteerd wordt met teleurstellingen, want dat risico is er wel degelijk.

Ben ik nu een egoist?   waarschijnlijk wel in de ogen van een aantal familieleden  Als het mijn vrouw aanbelangt ben ik dat zeker en vast niet, zo heb ik de nodige voorzieningen getroffen dat wanneer er mij iets mocht overkomen dat zij in geen geval iets tekort zal komen, zijnde dat zij opgenomen is in mijn schuld/saldo verzekering, er een levensverzekering op haar naam staat enzovoort ... dus ze zal zeker verder kunnen mocht het zover komen, uiteraard hoop ik lang en gelukkig samen met haar te kunnen leven; maar je weet maar nooit.

[Ketelbinkie]

Nou Phille, voel je niet bezwaard en zit er al helemaal niet mee, als sommige leden van de PH schoonfamilie je als een kuripot beschouwen. Ik had bij wijze van spreken jouw posting in woorden van gelijke strekking kunnen schrijven. Verschil ik woon samen met mijn PH partner in de PH, dus is het uitgave patroon enigszins anders samen gesteld. Laat onverlet dat als het inkomen hetzelfde is c.q. meer of minder, ook deze kano niet als "zoete lieve Gerritje" wenst te fungeren voor relatives die denken dat werken en andere bezigheden waarmee je geld kunt verdienen, not done is en daar beter de sponsor (lees kano) voor laten zorgen.

[Amice]

Nou Phille, voel je niet bezwaard en zit er al helemaal niet mee, als sommige leden van de PH schoonfamilie je als een kuripot beschouwen. Ik had bij wijze van spreken jouw posting in woorden van gelijke strekking kunnen schrijven. Verschil ik woon samen met mijn PH partner in de PH, dus is het uitgave patroon enigszins anders samen gesteld. Laat onverlet dat als het inkomen hetzelfde is c.q. meer of minder, ook deze kano niet als "zoete lieve Gerritje" wenst te fungeren voor relatives die denken dat werken en andere bezigheden waarmee je geld kunt verdienen, not done is en daar beter de sponsor (lees kano) voor laten zorgen.

idem dito ben zoete lieve gerritje ook niet

[josv]

Ik leef in de gelukkige omstandigheden dat mijn vrouw geen zoete lieve Gertruda ( meer ) wil zijn !

[Adriaan]

Ja dat heeft mijn vrouw zich ook menigmaal voorgenomen - maar dan komt er weer een crisis met vader, moeder, broer, zuster, neefje of nichtje in het ziekenhuis - en wat doe je dan? Ongelukkigerwijze blijven we het ziekenfonds voor de familie - en ik zie ook geen ontsnapping uit die situatie. Ik wil het niet op mijn geweten hebben dat bijv. een kind voor het leven wordt opgezadeld met een of andere kwaal omdat er niet ter rechter tijd de nodige aandacht aan werd besteed.

[Phille]

Ja dat heeft mijn vrouw zich ook menigmaal voorgenomen - maar dan komt er weer een crisis met vader, moeder, broer, zuster, neefje of nichtje in het ziekenhuis - en wat doe je dan? Ongelukkigerwijze blijven we het ziekenfonds voor de familie - en ik zie ook geen ontsnapping uit die situatie. Ik wil het niet op mijn geweten hebben dat bijv. een kind voor het leven wordt opgezadeld met een of andere kwaal omdat er niet ter rechter tijd de nodige aandacht aan werd besteed.

Iedereen doet daarmee wat men wilt, maar wat met later?  Hier in België kan je beter het nodig opzij zetten om van een goeie oude dag te kunnen genieten, want zoals het eruit ziet denk ik niet dat het pensioen van de staat voldoende zal zijn. Gaat de familie dan instaan voor jou?  Ik weet dat dit een retorische vraag is, maar toch stel ik ze 

[Rich]

Ja dat heeft mijn vrouw zich ook menigmaal voorgenomen - maar dan komt er weer een crisis met vader, moeder, broer, zuster, neefje of nichtje in het ziekenhuis - en wat doe je dan? Ongelukkigerwijze blijven we het ziekenfonds voor de familie - en ik zie ook geen ontsnapping uit die situatie. Ik wil het niet op mijn geweten hebben dat bijv. een kind voor het leven wordt opgezadeld met een of andere kwaal omdat er niet ter rechter tijd de nodige aandacht aan werd besteed.

Het lijkt er meer en meer op dat het steeds maar weer een verplichting is op die manier. Dat het zover komt dat men je het gevoel geeft dat jij het op je geweten zou hebben is toch wel erg.

Als je jezelf al verantwoordelijk moet gaan voelen voor neven en nichten dan is het einde ver zoek dacht ik zo. Wat als je het financieel niet kan? Want volgens hen ZAL je het wel kunnen neem ik aan. Ze gaan er blindelings van uit dat die buitenlander dat wel weer even zal ophoesten.